Harry blogt


Tokkeltijd
2 augustus 2012, 23:28
Filed under: 2012 IJsland

Donderdag 2 augustus
Kalm dagje vandaag.
Uitgeslapen, ontbijt op bed, ik kan vanuit mijn slaapzak overal bij, water opzetten koffie, eitje bakken, broodje smeren alles binnen een arm actieradius handbereik. Ik ben echt lui hoor.
Luifeltje open en voilà uitzicht op de Atlantische oceaan.
Op mijn buik, kin op handen op het kussen, zie je het voor je? Oke want zo was het ook.
Vandaag maar weer eens relaxen, wasje draaien alles luchten, shoppen, kortom even de vrouwelijke kant aan het werk zetten.
In elk dorpje heeft het tankstation een multifunctionele aard, meestal is het gelijk busstation, toeristisch informatie centrum, restaurant, warenhuis, opwarm centrum, hang en roddel plek en oh ja je kan er ook tanken.
Ik liep er langs en zag in het bargedeelte een jonge knul gitaarspelen. Tja, dan ben ik verkocht, ik naar binnen en met een kop koffie zocht ik een plekje binnen gehoorsafstand, mijn intimie weten dat dit redelijk dichtbij moet zijn.
De jongen, een jaar of zestien keek even op en vervolgde zijn bluesachtige jamsessie. Ik genoot ervan, gitaar brengt mij nu eenmaal snel in vervoering en wat ben ik daar blij mee.
Hij deed mij een beetje aan mijzelf op die leeftijd denken, dezelfde slungelachtige nonchalante houding maar toch niet echt nonchalant.
Stiekum een foto gemaakt, maar zijn kleine zusje zag het en ging het hem in zijn oor fluisteren, met groot elan ging hij verder. Wat een binnenpret had ik.
Na een tijdje werd hij door dorpsgenoten opgehaald en werd de gitaar in een hoek gezet. De rest kan je wel raden, vroeg netjes aan de bar of het klankhout voor algemeen gebruik was, nou ik kon mijn gang gaan.
Heel fijn want ik mis mijn dagelijkse tokkeltijd nogal.
Ik in een rustig hoekje zitten, klere wat een vals kreng, de hoge E kletterde en produceerde bijgeluiden.
Stemmen en proberen maar.
En plots kwamen die dorpsjongens er weer aan en gingen snookeren. “So”, zei de knul, “Now we are gonna listen to you. Like you did”. Gepaard gaande met een Big smile.
Het werd leuk. Ze herkende sommige nummers. (gelukkig)
Toen ik stopte werd ik uitgenodigd om mee te snookeren en nu spijt het mij weer dat ik dat beleefd afgeslagen heb.
Kans gemist.
De rest van de dag gevuld met hier en daar wat wandelen.
Morgen langs de Oceaan naar het zuiden. Diverse mogelijkheden
qua campings dus kijken hoe ver ik kom.
In de buurt van die grote ijsmassa.
W’ll see.

20120802-230925.jpg

20120803-073222.jpg



Met de pas afsnijden
2 augustus 2012, 10:53
Filed under: 2012 IJsland

Slechte nacht, drie biertjes en een
hoop koffie drinken maakt het best lastig als de toilet 100 meter verderop is het 6 graden is en je de buren niet drie keer wakker zou willen ritsen.
Terwijl ik in het restaurantje zat zijn er twee tentjes dicht naast mij opgezet, erg dicht, de scheerlijnen kruisten elkaar het was niet echt nodig.
Toen ik in mijn tentje nog even van de langdurige zonsondergang wou genieten werd er plomp verloren een auto voor mijn neus geparkeerd. Nou ja, zo lomp.
Ach, ik ga morgen toch weg.
Het was in die morgen weer een strak blauw firmanent. En jawel de eerste 40 km had ik flink wind in de rug, zoevend over de weg, in nog geen twee uur.
Toen hield de A1 ineens op met asfalt, de weg vervolgde als een met kiezelstenen verharde zandweg slingerend de bergen in. Maar heet nog steeds A1.
Geen keus hebbende fietste ik door en op het passeren van vrachtauto’s na was het allemaal niet zo erg.
Na 20 km kreeg ik wel een keuze, rechts af was er een andere weg, de 939, de Öxi pas, 65 km korter dan de A1, komt uit bij de Berufjörder een heel stuk zuidelijker dan mijn eerdere bestemming Breiðdalsvik.
Het mooiste stuk komt daarna nog, dus het leek mij wel wat, alleen stond ook op het bord: helling 17 %. Hmmm.
Op een smalle zandweg, een uitdaging.
Ik besloot het te doen, een paar honderd meter verderop lag ook nog een cache. ( voor insiders: GC1Y0YQ)
Die heb ik gevonden, vlak bij een mooie waterval, bij het zoeken ging het wel bijna mis, moest een stukje in
een ravijn afdalen en ineens verstapte ik mij en kletterde bijna naar beneden, voor een cache..!
Ik vroeg mij af hoe lang ik zou kreperen voor ze je vinden.
Voorzichtiger gedrag gewenst.
Er bestaat een goede reddings organisatie op IJsland. Je ziet in toeristen centra grote posters met de slogan: “We want you get out of here……. alive”. Daar staat ook bij vermeld dat ze je gratis redden, er worden geen kosten berekend, nou dat is goedkoop zeg.
Moet je in Nederland wezen.
Maar hier willen ze alle eventuele aarzelingen (uit financiële overweging) voorkomen om hulp in te roepen.
Afijn, na een paar mooie foto’s van de waterval genomen te hebben klauterde ik weer uit het ravijn en op de fiets.
Het werd steiler, je ziet telkens meerdere toppen voor je waar de weg overheen kruipt maar je ziet niet hoe diep het daartussenin is, misschien is dat maar goed ook anders vergaat de lust om verder te trappen.
In de verte een paar bulten verder zag ik twee anders fietsers omhoog kruipen, goh leuk.
Een half uurtje later stonden ze aan de kant op te laden na een steil stuk.
Je hebt dan gelijk iets verbroederends met elkaar in zo een situatie.
Zij, Lisa een frisse Canadese en hij Peter een degelijke Duitser, trots op elkaar zijnde praatten we elkaar moed in, want we waren er nog lang niet, bewonderden elkaars fietsen, waarbij de Duitser zeer verbaasd was over mijn extra voorwiel standaard, zo gemakkelijk, ik zet hem overal neer. Die van hem viel steeds om.
De weg en mijzelf vervolgend reed ik de wolken in. Fietsers in de mist.
Dat duurde een hele tijd tot de afdaling uit de pas volgde, 532 meter naar beneden, naar zeeniveau. Ruim een
halve kilometer dalen dus, ik benadruk het maar even.
Het was bloedstollend, heb de remmen continue vol aangetrokken gehad. Koud, kramp in de vingers en bang dat de remkabels het niet zouden houden.
Halverwege weer een stop bij een waterval die zo uit de wand leek te spuiten.
Krakend en over grind knarsend kwam ik beneden aan, als dat maar goed gaat met Lisa und der Peter. Heb ze niet meer gezien.
Maar wat was het gaaf
Het weer bleef grijs en miezerde.
Na nog eens 20 km kwam ik op een camping bij Djúpivogur, een aantrekkelijk klein vissersplaatsje aan de oostkust van IJsland.
85 km afgelegd, wat een tocht !!

20120803-072748.jpg

20120803-073957.jpg

20120803-074007.jpg