Harry blogt


Zie ze vliegen.  Maandag 6 juli 2015
6 juli 2015, 23:07
Filed under: 2015 Ierland

Want dat gaat af en aan daar op ons nationale vliegveldje. Het is bijna niet te bevatten als je ziet hoeveel mensen er met koffers lopen te zeulen.  Dat gaat allemaal allemaal de lucht in. Ik met fiets en al.  
Deze week eerder al de  fiets doos opgehaald,  want soms zijn ze uitverkocht, ja en dan? Sta je daar met je ticket. Maar dat was een gedoe, die doos ophalen,  die is plat geslagen 2 meter bij 1 80 dus daar loop je niet echt makkelijk mee. In de tram zette ik er drie  passagiers mee gevangen, ik lachte ze maar verontschuldigend toe, dan kan er veel ineens.

Vanmorgen vroeg ging ik met mijn volledig opgetuigde trouwe Koga onder halve wind richting station, de doos werkte als een zeil.  Het ging goed. De trein werd overvol.  Ik heb dan wel lol in die diverse blikken die mensen je toewerpen. Van verbazing tot afkeuring  en sommig gaan praten en willen dan weten hoeveel dat kost, een fiets laten vliegen,  is mij drie keer gevraagd, ja echte Nederlanders hoor.  En ik wist het niet eens precies meer.  

Op Schiphol een plekje gezocht en de doos geassembleerd, fiets aangepast , trappers er af en met tieraps op de bagage drager vast gezet, stuur dwars en omlaag, zadel omlaag en dan de lucht uit de banden, anders ontploffen ze op 10 km hoogte.  Paste precies in de doos,  heel veel bruine tape gebruikt. Fietstassen in twee puin zakken van de gamma, sjorbanden erom en dan ben je ruim een uur te vroeg klaar. Wachten maar.

 
Naar de desk, ja hoor gezeik, “U heeft twee pakketten, u moet bijbetalen!”, ik weet zeker dat ik op de site heb zien staan dat je een bepaald gewicht kon verdelen in meerdere stuks.  Maar dat gold blijkbaar niet meer, 40 euro bijbetalen, dat moet dan maar, ik ga daar geen stennis schoppen dat zoek ik thuis wel uit. 

Aangekomen op het vliegveld was het eerste contact met de Ierse atmosfeer huivering wekkend. Easy Jet, dus in een rij de trap af en een stukje over het vliegveld lopen, koude windvlagen met flarden regen sloegen om mij heen, iedereen had het er over. Ik wist het al maar was toch rillend verrast.

Mijn bagage kwam snel van de lopende band en de fiets werd door een zwaar zwetende man van mijn leeftijd afgeleverd, zo een fysiek zware baan op oudere leeftijd.

Fiets doos leek de vlucht hoog door de atmosfeer goed doorstaan te hebben. Maar nu die doos, die zou ik graag ergens willen bewaren, ik vroeg het een medewerker ter plekke en ja ik moest eerst stukje naar de uitgang en dan op een rode telefoon aan de muur mijn vraag stellen, zij zouden het weten, verder dan, als een duw c.q. combi -trek schuit navigeerde ik mijzelf door het gebouw, rechts duwde ik de doos schuivend over de gladde vloer naar voren en links sleepte ik het karretje met de twee 40+ stuks ruim bagage erop achter mij vooruit. Alweer blikken van verbazing, ik schoof een hoek om en warempel de bloedrode telefoon hing zowel uitnodigend als schrikaanjagend aan de linker muur. Ik twijfelde even, die rode telefoon, toch maar gebeld, ik dacht echt even dat ik Obama aan de lijn zou krijgen en dat the nuclear missiles nu echt afgeschoten konden worden, ik hoorde iemand in het Engels met een zwaar accent, oh… is dat nu Iers? leuk taaltje. Na enig geharrewar begrepen ze mijn vraag maar nee geen oplossing. Even rondgelopen om een stiekeme plek te vinden achter een reclame bord of zo, maar nee lukte niet dan maar in stukjes scheuren en in de papier bak.

Fiets weer in elkaar gezet.

Vervolgens met een bus naar Belfast, fietsen wordt door Paul Benjaminse in het route boek afgeraden dus ik ben echt niet eigenwijs.

En jawel mijn eerste vriendelijke ontmoeting met een buschauffeur, werkelijk, in Den Haag zijn ze zo vaak onbeschoft. De man stapte uit en hielp mij voorzichtig mijn fiets erin te zetten vergezeld van vragen en vriendelijkheid, een Ierse collega van mij had het al gezegd en het lijkt echt zo, men is hier zeer behulpzaam en beleefd.

Mijn eerste minuten in de bus verkeerde ik in ware doodsangst de man scheurde hard aan de linkerkant van de weg, dat is ff wennen.

Na een half uur stond ik midden in Belfast. Wat een drukte, hele brede wegen allemaal eenrichtingsverkeer en ze rijden akelig hard.

Veel prachtige gebouwen, kolossaal en het bestuderen waard, maar dat drukke verkeer maakt het echt minder aantrekkelijk.

Hotel Etap gevonden, een dagje bij geboekt, ruim twee keer zo duur als die ene dag, 75 euro tegen 34 via internet. Moet maar. Dat is wel lekker hoor, eerst de tijd te hebben om weer alles te reorganiseren, fietstassen in pakken is een kunst, als je tenminste niet steeds alles moet uitpakken om iets terug te vinden.  

Daarna was het goed rusten. 


2 reacties so far
Plaats een reactie

He Harry laatst een programma op tv gezien en dat ging ook over fietsen meenemen….en dat deze in een doos vervoert moesten worden. Ik zou zeker ff checken van die bagage want het schijnt dat ze nog wel eens hun eigen regels hanteren!

Reactie door Vera

Hi Harry, dank voor je mail. Gelukkig is de “reis “naar het station goed verlopen. Nu fijn even Dublin ontdekken en dan morgen op de fiets naar …
Groetjes buurvrouw Riet

Reactie door Riet




Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: