Harry blogt


Boottocht. Dinsdag 21 juli 2015. 
22 juli 2015, 21:44
Filed under: 2015 Ierland

Dit wordt een lang verhaal!
Om zes uur klaar wakker zijnde ben ik maar gaan opbreken. 01:00 PM gaat de boot. Liever een uur te vroeg dan een minuut te laat.

Ahh harde tegenwind en regen. Maar wel een prachtige weg vlak langs de oceaan dat maakt een boel goed. De oceaan neemt de kleur aan van de lucht, grauw groen met witte golftoppen vandaag, de lucht neemt een hoop water aan van de oceaan, zo houden we evenwicht.

  
Rond 10:30 was ik in de haven en er lag een Ferry klaar om te vertrekken en zonder probleem kon ik dus gelijk mee, nice.
De boot ging met een noodgang over de oceaan, er waren golven en een paar mensen die wit werden. Ik blijf buiten en beweeg met de boot mee, ondertussen heb ik daar redelijk wat ervaring mee, al biedt dat geen garantie. 

 Aangekomen op het eiland werd het prachtig weer, warm en zonnig.

Even georiënteerd en toen naar Dún Aonghasa gefietst een eeuwenoude ruïne van een klooster. Het laatste deel moet je een half uur wandelen en klimmen. Het ligt op het meest westelijk deel van het eiland, aan de rand van een honderd meter hoge klif. Daar zijn geen relingen, er zijn al meerdere toeristen naar beneden gekletterd omdat ze onvoorzichtig waren of door een windvlaag werden getroffen.   

 Nou heb ik normaal geen hoogtevrees maar hier werd ik wel héél voorzichtig. De oceaan was nu prachtig blauw. De klif rand is vlak en glad dus je kan er mooi gaan liggen en naar de rand toe tijgeren. Geweldig, werkelijk onwaarschijnlijk mooi, onder je zie je de oceaan zich wit kolkend op de rotsen storten. Ik bleef filmen en foto’s maken.

Het werd einde van de middag tijd om een B&B te gaan zoeken, maar dat werd lastig, vol of een veel te hoge prijs. Tot ik hoorde dat er een camping was, na veel zoeken en vragen gevonden. Buiten het dorpje en niet aangeven, alleen een weiland met stenen wallen, zoals overal, met een klein toilet gebouw. Koud water geen douches. Hmm.

Ik zag dat het de Camping was omdat er een klein tentje stond. Ik uitpakken en opzetten, tot ik ‘ Hello’ vlak achter mij hoor, uit het niets verschenen stond er een grote kerel die zich direct Mark noemde. Een soort beheerder. Ik raak met hem aan de praat en ja hoor een heel levensverhaal.

Hij was half Dutch, zijn moeder een Rotterdamse die aan het eind van de oorlog zo onder de indruk was, bijna doodgaand van de honger, van de droppings van voedsel, dat zij zich voorgenomen had naar Engeland te gaan, verpleegster te worden en daarmee haar dankbaarheid te bewijzen. Ze trouwde een piloot, Mark werd geboren en werd ook piloot, toen is er wat gebeurd(?) en hij, Mark, woont nu hier in een caravan heeft niets, alleen die caravan die hij van de landeigenaar gratis mag bewonen als hij de camping zaken doet, hij vist op zee zijn eigen voedsel bij elkaar verbouwt zijn groenten, dat kan het hele jaar door want echt koud wordt het er nooit. Hij stond dit met zoveel enthousiasme te vertellen dat ik, beetje verleidelijk dat soort levenswijzen, al plannen stond te maken dat ook te doen. Als je ziet hoe mooi het hier is dan begrijp je dat. Ik moest 7,50 betalen en als ik wat nodig had, opladen of zo, er was geen stroom, dan moest ik maar langs komen. Hij verdween. Ik maak het kampement af en bedacht dat het handig was, als ik mijn accu bij hem afgaf, dan kon die opgeladen worden. Ik loop naar zijn caravans hoger en verscholen tussen stenen wallen en hoog gras, ik doe een hek open en ik zie me een rotzooi, de caravan verkeerde in dieptrieste vervallen staat, overal lag mest, kapotte gordijntjes, vies. Ik verbaasde mij, want Mark zag er verder keurig uit. Boeiend hoor al die mensen die ik hier ontmoet. Toch was ik ineens weer heel content met mijn flatje. Mark was niet thuis. Ik weer naar het dorp.

Eerst wat geshopt bij de Spar. Die zie je hier overal. Daarna een pub/restaurant gezocht en gevonden. Ik mocht eten aan de bar, want dan kon ik mijn spullen elektrisch opladen. Soep van de dag en Irish stew, dat was goed te eten. Toen arriveerde mijn enige kampeergenoot, een Zuid Duitser Klaud genaamd, hij zette zich naast mij en we gingen aan het bier. Een Duitser die Engels praat ook leuk hoor, maar op een geven moment zei ik dat hij wel Duits kon praten, dat versta ik wel, is ook beter voor mij gezien mijn zoon Elgar die nu in Zwitserland woont.

Inmiddels nam vlak naast mij op het podium een drietal jonge jongens plaats, drie broers die de tent muzikaal zouden opluisteren. Zij begonnen te spelen, echt Ierse traditionele songs met veel verschillende instrumenten.

Ik vond heel leuk, die jongens gingen er helemaal voor.

Op een gegeven moment stoot Klaud mij aan: Kuk mal links, sagte er. Stond er vlak naast mij een enorme camera met een man erachter en een vrouw die een grote microfoon en verlichting bediende. Een van de broers kondigde aan dat er opnames zouden zijn van de Ierse televisie en dat ze alle nummers twee keer zouden spelen. En ik zit precies in beeld, op de hoek van de bar. Ha ha. Over twee weken wordt het uitgezonden, ga proberen te achterhalen of ik dat kan zien. Na nog een bier en nog een en nog een, raak de tel kwijt, werd het tijd om naar huis, de tent , te fietsen. Door het pikkedonker met allebei defecte verlichting, kwam ik toen pas achter, toch de weg terug gevonden.

Einde van een zeer enerverende topdag.  

Ik voeg later thuis meer foto’s en video toe. Ik heb echt hele mooie stukjes. Maar Je wilt niet weten hoe moeizaam dat gaat zo nu en dan. WordPress is bepaald niet bugvrij.  Grrrrrr …..!!



Plandag. Maandag 20 juli 2015. 
22 juli 2015, 20:02
Filed under: 2015 Ierland

Wakker wordend bedacht ik mij dat het tijd werd om verder te gaan. Ik had Galway wel gezien en wil
nog veel andere stukken Ierland zien en ik ben al in de derde week van mijn vakantie. Weer naar Galway naar de toeristeninfo. Ik ga naar de eilanden, Aran eilanden, er zijn er drie van, de eerste en grootste is Inishmore, daar begin ik. Wederom uitgebreide service en ik weet dat ik dinsdag vroeg op moet om eerst naar de havenplaats Ros an Mihl te fietsen, dat is 40 km verder westwaarts. Het is alweer minder weer. Na wat rond slenteren ben ik terug gegaan en heb lui gelezen en routes bekeken. Gusy was weg. Geen tent geen fietsje.



SkyWhale. Zondag 19 juli 2015. 
22 juli 2015, 18:41
Filed under: 2015 Ierland

Naar het centrum gegaan waar het festival weer bruiste van straattheater muziek tot allerlei andere vormen van art exposities.  Lekker weer maakte het extra bijzonder.

Diverse korte filmpjes gemaakt, die zal ik later toevoegen. (op mijn FaceBook staan ze eerder)

   
    
Green Wheels?

 Lood om oud ijzer. 

Oke , de ontknoping van de quiz, wat was nu dat vreemde vliegende voorwerp?

Op kilometers afstand van het centrum zichtbaar hing er een gigantische wezen in de lucht.

  

Geïnspireerd door evolutie paden heeft  Patricia Piccinini bedacht hoe het zou zijn als walvissen die lang geleden als landdieren weer de zee zijn ingeëvolueerd, de lucht als nieuwe habitat hadden gekozen.

Hiervoor heeft ze de SkyWhale laten evolueren, het grootste wezen ooit en ze heeft die ook in het echt gebouwd als een gigantische luchtballon. Het was echt spectaculair ik heb er vlak bij gestaan. Het gevaarte ging de hele dag met passagier een paar 100 meter de lucht in en weer terug, ze ( toch vrouwelijke, denk ik …) whale was met grote touwen aan de grond geketend stel je voor dat ze er vandoor zou gaan.

Het werd avond en het monster koelde af en moest uit de lucht gehaald worden.

Wat er toen gebeurde was zo leuk en bijzonder dat ik het helemaal opgenomen heb.

Kijk op mijn Facebook pagina, daar lukt het uploaden van video veel beter.

Na dit spectaculaire evenement ben ik op goed geluk een pub ingelopen en vond direct aansluiting bij een stel, hele leuke spontane gesprekken gehad en later live muziek. Een heerlijke sfeer. Jammer dat ik met de laatste bus terug moest want ik had er veel langer willen blijven. Op de camping trof ik Gusy in mindere florissante toestand aan haar spullen waren nat en ze was ziek, verkeerde vis gegeten dacht ze. Ik heb haar Imodium gegeven, ik heb dat elke vakantie bij mij maar nog nooit hoeven gebruiken, gelukkig. Maar ze ging eerst de bijsluiter aandachtig lezen, we kwamen in gesprek over medicijnen en ze noemde in een adem een hele reeks antidepressiva op, waaronder hele foute, ik denk dat ze een medische achtergrond en opleiding heeft. Ze is die nacht in de houten keet gebleven.