Harry blogt


Experiment. Vrijdag 24 juli 2015. 
24 juli 2015, 17:08
Filed under: 2015 Ierland

Vorige avond had ik al een klein stukje langs de kliffen om hoog gefietst.  De kliffen van Moher. Terug fietsend  filmde ik een klein stukje afdalend. Maar dat werd toch wat link met één hand sturen en remmen,  toen bedacht ik  het volgende, ik heb voldoende tie-wraps  bij mij, ik kan mijn Iphone uitstekend vastknopen aan mijn stuurtas klem, die tas zit er nu niet op.  Dat doe ik dan  vroeg in de morgen, dan is er mooi licht en is het vast rustig op de weg.  Zo gezegd zo gedaan,  half zeven in de ochtend fiets ik weer naar boven.  Het is prachtig weer, de wereld is van mij.  Dan wordt mijn aandacht getrokken door een smal voetpaadje. Dat probeer ik eerst eens.  Allerlei waarschuwingsborden met van de klif stortende zwarte mannetjes moeten  je ervan overtuigen dat het gevaarlijk is op de klifrand te  staan of anderszins van het padje te gaan.  Het is echt prachtig, ik val in herhaling, dat weet ik, maar dit is uniek, misschien is een volgende  vakantie een wandeling langs de kliffen wel een optie.  Tussen de koeien zie ik hazen, ze zien mij en komen  helemaal omhoog,  als ik dichtbij kom kiezen ze het spreekwoordelijke eigen soortnaam pad. Dat blijft gaaf om te zien want de acceleratie en het bochtenwerk is spectaculair.  De koeien blijven stoïcijns melk maken.  Na een uurtje keer ik terug en voer mijn plan met de iPhone uit.  Alles lukt en ik film tot dat ik bij de tent aan kom, ik nieuwsgierig kijken,  tot mijn verrassing ziet het er heel vreemd uit. Het beeld is verwrongen en lijkt alsof er ruitenwissers voor  langs gaan, het kunnen mijn kabels zijn maar ik denk eerder iets door de  trillingen.  Het is niet goed  genoeg en ik wis het geheel.  Mijn iPhone raakt vol. 

  
De fiets familie komt afscheid nemen.   Ik blijf nog  een dagje hier hangen, het is hier  te mooi. 

  
Na een opfrissende douche liep ik terug naar mijn veldje en toen  zag ik haar staan. Een paar tenten verder.  Had haar nog niet eerder gezien. Ze keek mij recht in mijn ogen, bijna brutaal en ik keek  net zo vrijpostig terug, maar dat triggerde iets. Er flonkerde iets in haar bruine ogen en langzaam kwam ze naar mij toe.  Een echte brunette en haar bruine haar golfde in in de wind. Ze had een slank afgetraind lijf en naderde mij steeds sneller. Ik was heel benieuwd wat er nu gebeuren ging, want je weet het nooit.  Maar toen  werd het mij toch duidelijk, ze wilde gewoon met mij spelen. In haar bek had ze een soort frisbee en ze daagde mij uit die weg te gooien.  Dat deed ik en ze flitste er achter aan. Judy heet ze en blijft mij steeds vragen om te spelen, leuk hoor zo een lief beest.  Maar op laatst breng ik de frisbee toch naar  haar eigenaar, Judy vind dat duidelijk niet leuk.  

  
Verder is deze dag gevuld met relaxen en langzaam aan het aflopen.  Een pizza bij een vrolijke druk bakkertje en dan is het laat. 



Donderdag 23 juli 2015
24 juli 2015, 17:07
Filed under: 2015 Ierland

Vroeg opstaan is geen probleem.  Spullen bij elkaar geharkt op de fiets gehangen, het is allemaal zo gebeurd en drie km verder is de haven.  Wat later dan aangekondigd kwam de boot, een stukje kleiner dan die van de heenreis. Maar de fiets kon mee, tijdens het inladen kwamen  er vier andere fietsers aan, bepakt zoals ik en verdomd ze spreken Hollands.  In de boot gekomen zitten we naast elkaar en een  gesprek komt snel op gang.  De wereld is klein hé,  ja toch… ze wonen vlak bij mij in Den Haag, zij  heeft een beroep  dat vele raakvlakken heeft met mijn baan bij justitie, hij komt uit Almelo, vlak bij waar ik vroeger ook gewoond heb en dan nog, zijn vader is daar tandarts en ik heb indertijd, als tandtechnicus honderden kronen en bruggen voor die man gemaakt, ik herinner mij  zijn naam en het soort werk heel goed. Hoeveel toevallige connecties kunnen  er in één ontmoeting zitten.  Een zoon van 17 en een dochter van 19,  een doorgewinterde fiets familie  want ze vakantie fiets reizen  samen al meer dan tien jaar over de hele wereld. IJsland staat op hun lijst en is met een paar plaatsen gestegen na mijn enthousiaste verhalen  daarover.   De boot vaart langs de twee andere eilanden en de uitzichten zijn steeds prachtig, hoge kliffen markeren de grenzen tussen land en oceaan. 

  
 De luchten zijn zo helder hier, met zoveel  kleuren in zoveel schakeringen.  Ik blijf maar  foto’s  en films  maken om dat vast te leggen om er steeds weernaar te kunnen kijken.  Dat wil je vasthouden. 

Uiteindelijk meert  de boot aan in de haven van Doolin.  Een heel klein plaatsje.  Ik kies er voor om op de eerste  camping te gaan staan, zij, die fiets familie fietsen door naar een tweede camping verderop.  

Het is  een  mooie camping, nieuw en  met uitstekende voorzieningen.  Later die middag fiets ik het dorpje door en zie die andere camping, nou dat leek mij niet zo bijzonder, dat heeft die familie ook gevonden, want later in de middag kwam ik ze op mijn eigen stek weer tegen.  Een afspraak gemaakt voor s’avonds. Dat resulteerde in een buitengewoon leuke avond, met heel  veel wederzijdse interesses  uitwisseling van verhalen en enorm veel humor.  Koffie en wijn maakte het  allemaal compleet. 

  
Eva en Wiebe op de muur in de avond zon! 

 
Wiebe was op een gegeven moment weg, oh zei de vader hij heeft als hobby koeien fluisteraar.  “Hé” dacht ik.  Maar verdomd, ik ging staan en keek over een ruim een meter hoge stenen muur en daar stond hij,  100 meter verder op omgeven door wel 10 koeien die allemaal veel aandacht voor hem hadden. Zag er apart uit, zijn moeder riep hem en hij maakte aanstalten om te komen, om mij gedag te zeggen.  Maar toen hij halverwege  was bleek er één koe, toch  Stier  te zijn die achter hem aan kwam en in de aanval ging,  iedereen schreeuwde gelijk naar hem:; “Pas op!!!!! achter je”, hij draaide zich bliksemsnel om en de Stier staakte zijn aanvals sprint maar bleef met gebogen kop staan, brieste  en zijn hoeven schraapten beurtelings over de grond om grip te vinden  voor de volgende sprint.  Wiebe bleef  moedig en niet geschrokken stokstijf staan. Ik vraag mij af of hij goed gezien heeft hoe die Stier hem benaderd had.   Bij mij steeg de adrenaline tot grote hoogte en ik stond klaar om over de muur te klauteren om  die  Stier  af te leiden.  Zijn vader ook.  Maar heel langzaam schuifelde hij naar achter en kwam veilig bij de muur en de Stier had het nakijken en dat deed ie ook. Het beest was volgens mij gewoon jaloers op alle aandacht die zijn koeien aan Wiebe gegeven hadden. 

  
  
After party



Woensdag 22 juli 2015. 
24 juli 2015, 15:33
Filed under: 2015 Ierland

22 juli, zus Ellen jarig, ff bellen, maar helaas niet thuis. Lekker weer om relaxed te doen, lezen, kaarten bestuderen en  de omgeving in prenten, want die is groots.
In de middag werd het tijd voor wat beweging.  Fiets zonder bagage, heerlijk is dat, nu naar het oosten van het eiland gefietst, je komt langs ruïnes, huizen en kleine paleisjes. Blauwe baaien witte strandjes wat wil je nog meer.  
Mijn plan weer aanpassend besloot ik de volgende dag de twee andere eilanden toch niet te gaan bezoeken, maar in een keer door te varen naar Doolin. Ik heb dit eiland goed gezien en de andere twee zijn kleiner en niet heel anders vermoed ik. 

Dan fiets ik donderdag of vrijdag weer naar het zuiden, ik hoop Cork eind deze werk  nog te halen  en vandaar de bus of trein naar Dublin te nemen. Dan heb ik bijna twee derde van de route gedaan. Vier weken was voor mij  te kort als je zo nu en dan ook wil relaxen en extra dingen zien en doen.  Ik wist dit van te voren al. 
Even bij de tourist info geinformeerd of dit kon en dat was zo.

Later in hetzelfde restaurant als gisteren gegeten, ik werd al herkend en er werd geïnteresseerd gevraagd wat ik gedaan had deze dag. In het restaurant gegeten.
Weer live muziek, een echte noorman ditmaal, geen Ier, groot, bonkig met lange blonde haren samenvallend in een lange paardestaart. Met een gitaar en een kleinere soort van gitaar, weet geen naam speelde hij en begeleidde dat met een stem die eigenlijk helemaal geen versterking nodig had. Tegen  tienen vond ik het welletjes.