Harry blogt


Oogcontact. Maandag 27 juli 2015. 
27 juli 2015, 11:24
Filed under: 2015 Ierland
    Ik wil nog  eens benadrukken dat  ik dit blog maak als  dagboek voor mijzelf, maar deel dit ook openlijk.  Sommige dingen die ik beschrijf  zijn helemaal niet bijzonder maar ik wil ze niet vergeten  en over bijvoorbeeld  tien jaar weer helemaal  tot in details terug kunnen halen. 
    Breakfast begint om 08:00 en gaat door tot 10:00 staat er op mijn kamer muur aangegeven. Ik dacht er vandaag maar eens op tijd aan te beginnen.  Ik moet de bus van 10:00 zien te halen. Tot mijn verbazing zat de ontbijtkamer bijna  vol.  De dames waren druk met bedienen, ik nam ergens plaats en mijn roodharige gastvrouw Sheila, een gebruikelijke naam in Ierland,  kwam mij vrolijk en vlot bedienen.    
    Opruimen afrekenen en dan richting busstation.  Daar is ook een trein station en op het laatste moment  koos ik ervoor om  de  trein te nemen, meer ruimte dacht ik en wellicht sneller, maar ook dat wist ik niet helemaal zeker. Ik moest ergens vooraan in een speciale wagon met mijn fiets plaats nemen , nadat ik goed en wel een lekker plekkie ingenomen had diende er zich een heel gezin aan, de moeder was zwaar lichamelijk gehandicapt  en zat in een grote electrische rolstoel, ik verzette mijn fiets om haar meer ruimte te geven, “Thank you”, klonk het nasaal en monotoon. Ze was nog geen 25 had twee opvallend grote en naar voren staande voortanden met een flinke spleet ertussen, ze had een leuk gezicht vond ik. Soms vind ik juist die niet standaard kenmerken mooi.   Ik keek haar aan maar vond geen blik terug.  Haar man, ook zo jong zag er zowaar een beetje  hetzelfde uit, maar had ook een bril met hele dikke glazen waardoor zijn  ogen behoorlijk groot leken.  Bepakt en bezakt met een rugtas extra tas een kinderwagen met een meisje van nog geen jaar erin en een jochie van amper vier.  Het jochie neemt plaats tegenover mij en kijkt mij recht aan, natuurlijk kijk ik terug en geef een knipoog en een glimlach, ik ben dol op die kleintjes, maar er kwam helemaal geen reactie terug, alleen grote ogen die zich op mij gevestigd hadden en probeerden mij te classificeren. Dit houdt hij een hele tijd vol, ik kijk  naar buiten en zie ondertussen in het raam dat hij mij nog steeds aanstaart.  Zou mijn haar weer recht overeind staan? Ik vergeet  s’morgens wel  eens  te kammen. Nee,  een controle in het raam laat zien dat ik de kam in handen en door mijn haar  gehad heb. Negeren maar. 
    Ondertussen laat het kleine wicht van zich horen, met tomeloze woede geeft het krijsend aan dat er iets mis is.  De vader zoekt in zijn rugzak en haalt er een fles uit met een roze vloeistof erin en rubberen speen erop.  Het meisje krijgt de fles en het wordt even stil.  Al drinkend zien de  oogjes  over de fles mij en nummer twee begint mij met grote wordende ogen aan te staren.  Ondertussen probeer ik contact te leggen met het jochie en vraag zijn naam: “Daniël” stoot hij er krachtig uit en is niet geïnteresseerd in mijn reactie dat ik Harry heet. Inmiddels krijst het kleintje weer, ik ben verbaasd over de intensiteit waarmee het de woede ongeremd laat gaan.  Het kind wordt uit de wagen gehaald en bij moeder geplaatst.  Flesje erin. Ik kijk naar buiten en ineens voel ik nattigheid op mijn linker arm, ik kijk en zie een paar duppels en eerst kijk ik naar boven want het leek te lekken, nee daar kwam het niet vandaan keek nog eens naar mijn arm en zag dat het roze was moeder en kind staarde naar mij de fles was eruit en het meisje zat er knijpend mee  te zwaaien. Weer die lege blikken.  Ik  veeg mijn arm schoon en stuur een lachje, krijg niets terug. De hele reis van anderhalf uur gaat zo door met afwisselend gekrijs.  Na een tijdje valt mij pas op dat kindje nr drie ook in  aantocht  was.   Overstappen in Limerick daarna nog  een keer in Mallow. Halverwege de middag kom ik aan in Tralee. 
    Ik pendel wat rond in het stadje, het  waait weer hard uit het westen daar waar ik heen wil. 
    Ik moet over een weg waar 100km gereden mag worden.  De meeste Ieren zijn heel voorzichtig  met fietsers inhalen, de meeste ja, maar je hebt maar een gek nodig.  Het waait nog harder en zo nu en dan plenzende  regen, ik begin het een heel klein beetje zat te worden.  Het wordt nog erger en ik begin uit te kijken naar een B&B want die camping 25 km verderop begint onbereikbaar te lijken.  Ik passeer een tankstation en vraag of er wel B&B’s zijn, jawel  daar en daar vlak bij, ik er heen, zag er mooi uit maar niemand thuis.  Dan maar verder, vier km verder op, ha een groot bord B&B, over 2 km staat er met kleine letters   onder,  daar kom ik  een klein kwartiertje later aan,  harde wind tegen hé! Grote B&B met restaurant. Ik parkeer de fiets en ga naar binnen, prachtig restaurant maar er was niemand.  Ik loop rond riep een paar keer maar niets, aan de muur hing een groot scherm met Tv die aan stond.  Ik ga maar ergens zitten,  vind het raar. Eet wat  brood haal mijn fles van de fiets en sukkel in slaap, blij dat ik wat gevonden heb.  Na een uur schrik ik wakker en komen er twee mannen binnen, de langste kijkt naar mij, is niet verrast dat er iemand alleen in zijn zaak zit te suffen. “What can I do for you? “, vraagt hij mij.  Ik leg hem uit dag ik al een uur hier zit en graag een plek voor een nacht wil, hij schudt al langzaam nee en ik zie een sardonische grijns op zijn gezicht verschijnen.  Dat bevalt mij niets, hij kijkt in zijn administratie en bevestigt dan nog steeds grijnzend dat hij vol zit dat het hem spijt en ook dat hij mij zo lang had  laten  wachten, ( hij had mij wel gezien via de camera’s die er overal hingen)  Wat een akelige vent zeg, ik ga weg en trap weer hard tegen de wind in.   8 km en drie B&B verder vind ik een plek, een heel vriendelijke vrouw heeft wel plek in een prachtig huis met uitzicht over de baai. Ik kon haar wel zoenen zo blij was ik.  Zo komt alles steeds weer goed.  
     
    Onbeheerde B&B 
      
    Avond zicht vanaf mijn kamer. 

    1 reactie so far
    Plaats een reactie

    Het weer zit je niet mee maar je verhalen blijven erg leuk om te lezen!

    Reactie door Vera




    Geef een reactie

    Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

    WordPress.com logo

    Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

    Google+ photo

    Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

    Twitter-afbeelding

    Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

    Facebook foto

    Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

    Verbinden met %s



    %d bloggers liken dit: