Harry blogt


En starten maar!!!
5 februari 2016, 19:55
Filed under: 2016 Vietnam

Voor mijn Vietnamees avontuur begon was ik al van vrijdag tot en met woensdag ervoor vrij van werk en verplichtingen.  Woensdag 3 feb om half zes zou ik door Iris  opgehaald worden en naar Schiphol gebracht.  Toch krijg ik het op de een of andere manier  voor elkaar net niet helemaal klaar te zijn als Iris op tijd voor de deur staat. Snel wat laatste dingetjes gedaan, bijvoorbeeld héél snel het alg van de voorruit van mijn aquarium reinigen, het dikte al aardig aan, kan je over drie weken niet meer doorheenkijken, ik de magnetische zwiffer erbijgehaald, met forse draaiende bewegingen de ruit reinigen, oei….. wat knarst dat,  zat er wat gruis op de zwiffer, dikke krassen op de binnenkant van de ruit…,  potver de dikkeme, dat heb ik weer, dat wordt een hele klus dit te herstellen want het ziet er niet uit.

Gauw weg dan maar voor ik nog meer schade maak. In de spits naar Schiphol.  Het was druk maar ruim op tijd parkeerde we op B2 voor de vertrekhal.  Snel inchecken en dan gezellig samen wat eten. Nou dat liep anders, ik had online ingecheckt en het zou een fluitje van een cent moeten zijn.  Maar mijn voorgevoel van “er gaat altijd iets mis”, had ik zojuist iris optimistisch  ingefluisterd, dat heet het noodlot tarten,  blijkt mijn voornaam niet te kloppen tussen ticket en paspoort, dat kon echt niet , moest aangepast worden en zal dan 110 euro kosten, de hele ticket opnieuw aanmaken. We moesten naar een andere Bali maar de mooie dame van Etihad kreeg zichtbaar problemen achter haar schermpje. Ze kon niet wijzigen, nou dat moet je zo een door de wol geverfde ICT’r zeggen, kon wel over de Bali springen, want de tijd begon te dringen.  Uiteindelijk heeft het falende systeem en mooie dame mij die 110 euro uitgespaard , ze boden nog excuus aan ook. Ha Ha 100 euro waren mij dat uur wel waard. Na een snelle hap bij de Burgerking  afscheid genomen en vlug naar de gate. Verder liep alles vlot, alleen op de transfer in Abu Dhabi werd ik wat onrustig omdat er niets gezegd werd voor reizigers die over moeten stappen en de tijd begon te dringen, het uur speling was al bijna voorbij, maar met de hulp van een aardige medelander vond ik mijn weg en sprong nog net op tijd in het vertrekkende vliegtuig.  Die reis door de nacht was overigens wel prachtig. Klaarhelder weer zowel naar boven als naar onder, het sterrenbeeld Orion ging mooi over in een verlichtte oase in een woestijn, prachtig, heb geprobeerde het vast te leggen, maar is niet mooi gelukt. Etihad heeft ons met veel eten volgestopt, met een vol gevoel werd de landing naar Ho Chi Minh  ingezet, ik ben niet zo een heel ervaren vliegtuig gebruiker, maar Etihad heeft WiFi aan boord ( ook te gebruiken om alleen op spanning te blijven) en een enorm breed aanbod van films en muziek, ik vond op een gegeven moment een cd van Billy Yoe Royal, Goodnight Saigon.  Ik heb het meerdere maken achter elkaar gedraaid en werd er treurig van. Maar het is zo een mooi nummer, ook zo waar …  Hij is overigens vorige jaar overleden, even pop idool van vroeger. Begon met Hush, de 55 + ers herinneren zich deze vast wel. In deze wat scheve stemming landden we in het schemerdonker op HCM.  Met mijn twee geldbuidels een zichtbaar en een niet, begaf ik mij naar de uitgang. S ik eerlijk moet zijn (en dat ben ik) een tikkeltje nerveus.  Ik passeerde een geldautomaat even 3.000.000 Dong gepint, eindelijk miljonair.  Voor de uitgang ook een simcard gekocht, werd gelijk door hen geïnstalleerd en bij dezelfde tent een taxi besteld.  Dat ging goed. Ik naar buiten,  de eerste shock, er stonden honderden, misschien wel  meer dan duizend mensen achter hekken op hun arriverende familie vrienden of wat dan ook te wachten. Beduusd schuifel ik langs de hekken richting  taxi’s. Bij platform 3 stond mijn taxi die mij beleefd binnenhaalde en mijn bagage regelde. Lekker luxe dit. We reden langzaam de menigte door en kwamen op de hoofdweg. Wat ik toen zag is bijna niet te beschrijven, een kroelende massa brommmers, scooters en hier en daar een auto krioelen  zich een weg de goede kant op, hoop je dan. Maar tot mijn verbazing zijn die Vietnamesen verkeerskunstenaars, met behoorlijk de vaart erin gaat het best snel vooruit.

Het verhaal van deze dag (gisteren) is nog lang niet af , maar nu, vrijdag 1 uur in de ochtend ga ik eerst eens lekker slapen.