Harry blogt


Rozenschijn en mannengeur. Dinsdag 28 juli 2015. 
29 juli 2015, 22:19
Filed under: 2015 Ierland

Ondat het woensdag mooier weer gaat worden, volgens een Iers positief weather appje, ga ik vandaag  de guided bustour  over de ring of Kerry maken.  Dan fiets ik  woensdag wel   de Dingle rond. Ik fluitend op de fiets zonder bagage naar Tralee. Fiets hobbelt een beetje. 

Om tien over tien kom ik tien minuten te laat aan want  de bus is al tien minuten weg en er gaat er maar een zegt de mevrouw van het toeristen bureau.  Dat is nou jammer zeg, had ik beter moeten voorbereiden.  Ze geeft mij allerlei alternatieven doet haar best voor mij een mooie dag  uit te stippelen.  Ik wandel optimistisch weg, kom in een prachtig parkje met een heel knap onderhouden rozen  gedeelte, ik plof op een aantrekkelijk houten bankje met panoramisch uitzicht op Tralee en laat de rozengeur mijn neusvleugels kietelen.  Naast mij komt een héél klein krom krakend stokoud mannetje zitten,  hij vist een pakje shag uit zijn zak en gaat met een plukkie tabak een peukie  draaien. De rozengeur maakt plaats voor een penetrante geur die ik ooit aanbad maar nu gewoon goor vind.  Ik moet daarnaast, tot mijn onaangename verrassing, vaststellen dat dit niet de enige geur is die hij verspreid. Hij ziet dat ik een kaart lees en dan vraagt hij mij met een 18 de eeuws Iers dialect of het lukt, of ik al weet waar ik ben.  Verrast met deze onverwachte controle ga ik beter kijken en dan voegt ie  eraan toe,  je  moet eerst de St John  zoeken, nee niet die, we hebben meerdere kerken als ik met mijn vinger naar de verkeerde St John  wijs.  Hij vraagt wat ik hier doe en waar ik vandaan kom en of ik wild kampeer, heel geïnteresseerd dus, hij verteld over de bezitterigheid van de boeren die enorm zuinig op hun land zijn.  Heel leuk om aan te horen voor zover ik het  met mijn beperkingen en zijn dialect kan begrijpen. Ben verrast door zijn openhartigheid maar  begin toch danig naar  frisse lucht te verlangen. Dus ik  draai er een eind aan vriendelijk good bye en vervolg mijn weg.  Oh ja mijn fiets hobbelde wat, laat ik eens kijken.  Ai, zie ik dat de achterband op sommige plekken bij de velg totaal uit model is, nog even en de binnenband komt erdoor,  heb geluk gehad dat die niet eerder geploft is. Ze zijn nog van IJsland, heb ik mee over lava gereden.   Ik ga maar eens op zoek naar een fietsen zaak  en niet te geloven twee straten verder is een klein fietsen zaakje, ik loop naar binnen de man kijkt even en een uur later haal ik hem op met een nieuwe band en twee kapotte spaken vernieuwd, snel gedaan en een hoop ellende voorkomen.   

Ik bedenk dat ik het morgen nog maar eens probeer, die bustocht. 

Op de terugweg langs een fraai strandje gereden en even lekker aan zee gezeten.  Een strand, voor mij alleen. 

  Mooi he?

   
Ben verder terug gegaan en heb op aanraden van mijn gastvrouw gegeten in een kleine pub vlak bij de B&B.  Wederom de specialiteit van de zaak gekozen Ierse stew. Hmm. En een paar Guinness  uitgeprobeerd.  Lekker cool.  Begeleid met allemaal jaren 70 hits!  

Leuk ja,  maar ik schrijf dit terwijl ik nu al weet wat er morgen  gebeurd.  Niets ernstig maar wel strontvervelend. 



Oogcontact. Maandag 27 juli 2015. 
27 juli 2015, 11:24
Filed under: 2015 Ierland
    Ik wil nog  eens benadrukken dat  ik dit blog maak als  dagboek voor mijzelf, maar deel dit ook openlijk.  Sommige dingen die ik beschrijf  zijn helemaal niet bijzonder maar ik wil ze niet vergeten  en over bijvoorbeeld  tien jaar weer helemaal  tot in details terug kunnen halen. 
    Breakfast begint om 08:00 en gaat door tot 10:00 staat er op mijn kamer muur aangegeven. Ik dacht er vandaag maar eens op tijd aan te beginnen.  Ik moet de bus van 10:00 zien te halen. Tot mijn verbazing zat de ontbijtkamer bijna  vol.  De dames waren druk met bedienen, ik nam ergens plaats en mijn roodharige gastvrouw Sheila, een gebruikelijke naam in Ierland,  kwam mij vrolijk en vlot bedienen.    
    Opruimen afrekenen en dan richting busstation.  Daar is ook een trein station en op het laatste moment  koos ik ervoor om  de  trein te nemen, meer ruimte dacht ik en wellicht sneller, maar ook dat wist ik niet helemaal zeker. Ik moest ergens vooraan in een speciale wagon met mijn fiets plaats nemen , nadat ik goed en wel een lekker plekkie ingenomen had diende er zich een heel gezin aan, de moeder was zwaar lichamelijk gehandicapt  en zat in een grote electrische rolstoel, ik verzette mijn fiets om haar meer ruimte te geven, “Thank you”, klonk het nasaal en monotoon. Ze was nog geen 25 had twee opvallend grote en naar voren staande voortanden met een flinke spleet ertussen, ze had een leuk gezicht vond ik. Soms vind ik juist die niet standaard kenmerken mooi.   Ik keek haar aan maar vond geen blik terug.  Haar man, ook zo jong zag er zowaar een beetje  hetzelfde uit, maar had ook een bril met hele dikke glazen waardoor zijn  ogen behoorlijk groot leken.  Bepakt en bezakt met een rugtas extra tas een kinderwagen met een meisje van nog geen jaar erin en een jochie van amper vier.  Het jochie neemt plaats tegenover mij en kijkt mij recht aan, natuurlijk kijk ik terug en geef een knipoog en een glimlach, ik ben dol op die kleintjes, maar er kwam helemaal geen reactie terug, alleen grote ogen die zich op mij gevestigd hadden en probeerden mij te classificeren. Dit houdt hij een hele tijd vol, ik kijk  naar buiten en zie ondertussen in het raam dat hij mij nog steeds aanstaart.  Zou mijn haar weer recht overeind staan? Ik vergeet  s’morgens wel  eens  te kammen. Nee,  een controle in het raam laat zien dat ik de kam in handen en door mijn haar  gehad heb. Negeren maar. 
    Ondertussen laat het kleine wicht van zich horen, met tomeloze woede geeft het krijsend aan dat er iets mis is.  De vader zoekt in zijn rugzak en haalt er een fles uit met een roze vloeistof erin en rubberen speen erop.  Het meisje krijgt de fles en het wordt even stil.  Al drinkend zien de  oogjes  over de fles mij en nummer twee begint mij met grote wordende ogen aan te staren.  Ondertussen probeer ik contact te leggen met het jochie en vraag zijn naam: “Daniël” stoot hij er krachtig uit en is niet geïnteresseerd in mijn reactie dat ik Harry heet. Inmiddels krijst het kleintje weer, ik ben verbaasd over de intensiteit waarmee het de woede ongeremd laat gaan.  Het kind wordt uit de wagen gehaald en bij moeder geplaatst.  Flesje erin. Ik kijk naar buiten en ineens voel ik nattigheid op mijn linker arm, ik kijk en zie een paar duppels en eerst kijk ik naar boven want het leek te lekken, nee daar kwam het niet vandaan keek nog eens naar mijn arm en zag dat het roze was moeder en kind staarde naar mij de fles was eruit en het meisje zat er knijpend mee  te zwaaien. Weer die lege blikken.  Ik  veeg mijn arm schoon en stuur een lachje, krijg niets terug. De hele reis van anderhalf uur gaat zo door met afwisselend gekrijs.  Na een tijdje valt mij pas op dat kindje nr drie ook in  aantocht  was.   Overstappen in Limerick daarna nog  een keer in Mallow. Halverwege de middag kom ik aan in Tralee. 
    Ik pendel wat rond in het stadje, het  waait weer hard uit het westen daar waar ik heen wil. 
    Ik moet over een weg waar 100km gereden mag worden.  De meeste Ieren zijn heel voorzichtig  met fietsers inhalen, de meeste ja, maar je hebt maar een gek nodig.  Het waait nog harder en zo nu en dan plenzende  regen, ik begin het een heel klein beetje zat te worden.  Het wordt nog erger en ik begin uit te kijken naar een B&B want die camping 25 km verderop begint onbereikbaar te lijken.  Ik passeer een tankstation en vraag of er wel B&B’s zijn, jawel  daar en daar vlak bij, ik er heen, zag er mooi uit maar niemand thuis.  Dan maar verder, vier km verder op, ha een groot bord B&B, over 2 km staat er met kleine letters   onder,  daar kom ik  een klein kwartiertje later aan,  harde wind tegen hé! Grote B&B met restaurant. Ik parkeer de fiets en ga naar binnen, prachtig restaurant maar er was niemand.  Ik loop rond riep een paar keer maar niets, aan de muur hing een groot scherm met Tv die aan stond.  Ik ga maar ergens zitten,  vind het raar. Eet wat  brood haal mijn fles van de fiets en sukkel in slaap, blij dat ik wat gevonden heb.  Na een uur schrik ik wakker en komen er twee mannen binnen, de langste kijkt naar mij, is niet verrast dat er iemand alleen in zijn zaak zit te suffen. “What can I do for you? “, vraagt hij mij.  Ik leg hem uit dag ik al een uur hier zit en graag een plek voor een nacht wil, hij schudt al langzaam nee en ik zie een sardonische grijns op zijn gezicht verschijnen.  Dat bevalt mij niets, hij kijkt in zijn administratie en bevestigt dan nog steeds grijnzend dat hij vol zit dat het hem spijt en ook dat hij mij zo lang had  laten  wachten, ( hij had mij wel gezien via de camera’s die er overal hingen)  Wat een akelige vent zeg, ik ga weg en trap weer hard tegen de wind in.   8 km en drie B&B verder vind ik een plek, een heel vriendelijke vrouw heeft wel plek in een prachtig huis met uitzicht over de baai. Ik kon haar wel zoenen zo blij was ik.  Zo komt alles steeds weer goed.  
     
    Onbeheerde B&B 
      
    Avond zicht vanaf mijn kamer. 


    Ennis. Zondag 26 juli 2015. 
    27 juli 2015, 08:01
    Filed under: 2015 Ierland

    Uitgeslapen in het B&B.  De regen stroomt weer gestaag en zal volgens het weerbericht de hele dag aanhouden.  Tja… Ik besluit  hier nog maar een dagje  te blijven en maandag met de bus naar Tralee te gaan, dan een klein stukje verder te fietsen naar Castlegregory,  daar is een camping en vandaar rijd ik  zonder bagage  in één dag het bijzonder mooie schiereiland Dingle rond.  Daarna de ring of Kerry en richting Cork en dan met trein of bus naar Dublin, daar wil ik graag een paar dagen rond kijken.  Dan naar Belfast om deze rondrit maandag af te sluiten.  Zo zie ik de planning  nu voor mij.  Verder valt er over deze natte zondag weinig te vermelden. 



    Moher. Zaterdag 25 juli 2015
    25 juli 2015, 00:10
    Filed under: 2015 Ierland

    Ja weer op weg… inpakken, zonnetje erbij. Heerlijk.

    Ga richting rivier de Shanon, zal ik net niet halen denk ik. Passeer dan eerst het uitzichtpunt van de  ‘Cliffs of Moher’.

    Na Doolin rechtsaf en dan stijgen naar ruim  200 meter boven zee.  Ik merk dat mijn conditie behoorlijk aan het verbeteren is het gaat allemaal makkelijker. Ik zit wel steeds te rekenen om het voor mijzelf te kunnen visualiseren.  Mijn flat heeft 12 verdiepingen en een onderlaag. 13 dus.  Elk 3 meter een verdieping, met vloeren meegerekent. Dan heb ik mijzelf en mijn fiets met al die spullen in een uurtje bijna 70 verdiepingen omhoog gesleept,  mwah niet gek toch. 

    Boven aan gekomen blijkt het een toeristische trekpleister te zijn. Vanuit een andere route worden bussen  vol toeristen opgeleverd.   Er is een enorme ruimte in de rotsen uitgehouwen met alle mogelijke souvenirs winkeltjes en een uitgebreid info centrum met veel informatie over de kliffen.   Daar zag ik iets  zo vreselijk kitserigs, er was een ruimte waar een enorm video scherm was,  je kon zelf via een bedienpaneel uit allerlei markante gezichtspunten kiezen van de Cliffs, welke keuze  dan groot op het scherm kwam,  tegelijk was er een video camera  die jou en eventuele metgezel filmt en over het uitzichtpunt heen projecteerd zodat het echt net lijkt of je daar bent.  Voor de camera stond een  Aziatisch jong stelletje er intensief gebruik van te maken. Met tussenpozen koos hij een scène en stond zij zich op te poetsen voor de foto. Heb het even gadegeslagen maar vind het bijna weerzinwekkend.  Ben zelf op de kliffen  gaan rondlopen. En genoot weer van dit immens vertoon van moeder natuur. 

    Je ziet duidelijk de gelaagdheid van het gesteente, het is allemaal sediment  onder druk opgebouwd, het sediment is veroorzaakt door een enorme rivier die hier miljoenen jaren geleden  bezinksel achter liet, je kijkt terug in de tijd.  Natuurlijk zit het vol met fossielen. Zo lang is dit al bezig, fascinerend!

    Na koffie met stokbrood verder.  Ik manoeuvreer mij als enige zwaar bepakte fietser tussen bussen auto’s en de daaruit uitstromende zwermen toeristen door.  Ik word gespot  met verschillende blikken,  ongeloof bewondering en een enkeling kijkt mij aan met iets van: ‘je bent niet goed wijs’, misschien heeft ie wel gelijk. 

    Ik kom langs een mooie baai twee stadjes en ineens zit ik in een verlaten streek met hier en daar een boerderij. Deze desolate verlatenheid noopt de bewoners blijkbaar om steeds grotere valse honden te houden die mij honderden meters van tevoren niet verwelkomen maar waarschuwen zelfs bedreigen en als het tegenzit zitten ze niet vast maar komen ze schuimbekkend hysterisch blaffend op je af gesprint.  Niet fijn. Geef mij Judy maar.  Op een gegeven moment voelde ik mij genoodzaakt om een lange dikke tak te bewerken en overlangs op mijn stuur te leggen, wil mij toch kunnen verdedigen. 

    De route wordt lastiger op de kaart te volgen, sta aan de kant  steeds vaker de kaart te bestuderen. Een enkele keer raadpleeg ik  Google maps of mijn Ierse kaart in navigatie. Dat werkt helaas ook niet altijd verhelderend. 

    Ik passeer een grotere weg waar op de hoek een cafeetje is, aan de bar koffie besteld, er was WiFi, goed zelfs, heb daar zelfs even met Elgar en Claudia in Zwitserland geskyped, ook fascinerend, dat dit allemaal kan.  Ik wilde afrekenen maar de man zei tot mijn verbazing: “No, café is for free for you, you need it for cycling”. Met een brede glimlach, wat aardig zeg. 

    Ik weer blij verder, uren lang, maar route aanwijzingen zoals: ‘Na een gehucht 4,2 km na het hoogste punt links af’, werken bij mij slecht.  Ik heb het gehucht niet gezien, weet niet precies wanneer dat hoogste punt er nou eigenlijk was, mijn km teller werkt niet goed en ben door deze mix van onzekerheden dus na  een kilometers lange afdaling, heerlijk overigens, helemaal verkeerd uitgekomen. Soms weet je dat er iets niet klopt en toch rijd je verder want het gaat zo lekker.  Ik kwam bij een heel klein dorpje met een benzinestation en winkeltje. Op een bank heb ik in de zon mijn kaarten bestudeerd, in plaats van naar het zuiden ben ik veel meer oostelijk uitgekomen, vlak bij de stad Ennis, 10 km, Ik besluit  daar maar heen te gaan want corrigeren zou mij ergens in een verlaten streek  zonder campings B&B en winkels brengen. 

    Ennis, ook een leuke stad al  ligt ie niet op de route.  Heb een B&B gevonden, warempel ook Nedernanders hier. Zondag  kijk ik wel hoe ik verder ga. 



    Experiment. Vrijdag 24 juli 2015. 
    24 juli 2015, 17:08
    Filed under: 2015 Ierland

    Vorige avond had ik al een klein stukje langs de kliffen om hoog gefietst.  De kliffen van Moher. Terug fietsend  filmde ik een klein stukje afdalend. Maar dat werd toch wat link met één hand sturen en remmen,  toen bedacht ik  het volgende, ik heb voldoende tie-wraps  bij mij, ik kan mijn Iphone uitstekend vastknopen aan mijn stuurtas klem, die tas zit er nu niet op.  Dat doe ik dan  vroeg in de morgen, dan is er mooi licht en is het vast rustig op de weg.  Zo gezegd zo gedaan,  half zeven in de ochtend fiets ik weer naar boven.  Het is prachtig weer, de wereld is van mij.  Dan wordt mijn aandacht getrokken door een smal voetpaadje. Dat probeer ik eerst eens.  Allerlei waarschuwingsborden met van de klif stortende zwarte mannetjes moeten  je ervan overtuigen dat het gevaarlijk is op de klifrand te  staan of anderszins van het padje te gaan.  Het is echt prachtig, ik val in herhaling, dat weet ik, maar dit is uniek, misschien is een volgende  vakantie een wandeling langs de kliffen wel een optie.  Tussen de koeien zie ik hazen, ze zien mij en komen  helemaal omhoog,  als ik dichtbij kom kiezen ze het spreekwoordelijke eigen soortnaam pad. Dat blijft gaaf om te zien want de acceleratie en het bochtenwerk is spectaculair.  De koeien blijven stoïcijns melk maken.  Na een uurtje keer ik terug en voer mijn plan met de iPhone uit.  Alles lukt en ik film tot dat ik bij de tent aan kom, ik nieuwsgierig kijken,  tot mijn verrassing ziet het er heel vreemd uit. Het beeld is verwrongen en lijkt alsof er ruitenwissers voor  langs gaan, het kunnen mijn kabels zijn maar ik denk eerder iets door de  trillingen.  Het is niet goed  genoeg en ik wis het geheel.  Mijn iPhone raakt vol. 

      
    De fiets familie komt afscheid nemen.   Ik blijf nog  een dagje hier hangen, het is hier  te mooi. 

      
    Na een opfrissende douche liep ik terug naar mijn veldje en toen  zag ik haar staan. Een paar tenten verder.  Had haar nog niet eerder gezien. Ze keek mij recht in mijn ogen, bijna brutaal en ik keek  net zo vrijpostig terug, maar dat triggerde iets. Er flonkerde iets in haar bruine ogen en langzaam kwam ze naar mij toe.  Een echte brunette en haar bruine haar golfde in in de wind. Ze had een slank afgetraind lijf en naderde mij steeds sneller. Ik was heel benieuwd wat er nu gebeuren ging, want je weet het nooit.  Maar toen  werd het mij toch duidelijk, ze wilde gewoon met mij spelen. In haar bek had ze een soort frisbee en ze daagde mij uit die weg te gooien.  Dat deed ik en ze flitste er achter aan. Judy heet ze en blijft mij steeds vragen om te spelen, leuk hoor zo een lief beest.  Maar op laatst breng ik de frisbee toch naar  haar eigenaar, Judy vind dat duidelijk niet leuk.  

      
    Verder is deze dag gevuld met relaxen en langzaam aan het aflopen.  Een pizza bij een vrolijke druk bakkertje en dan is het laat. 



    Donderdag 23 juli 2015
    24 juli 2015, 17:07
    Filed under: 2015 Ierland

    Vroeg opstaan is geen probleem.  Spullen bij elkaar geharkt op de fiets gehangen, het is allemaal zo gebeurd en drie km verder is de haven.  Wat later dan aangekondigd kwam de boot, een stukje kleiner dan die van de heenreis. Maar de fiets kon mee, tijdens het inladen kwamen  er vier andere fietsers aan, bepakt zoals ik en verdomd ze spreken Hollands.  In de boot gekomen zitten we naast elkaar en een  gesprek komt snel op gang.  De wereld is klein hé,  ja toch… ze wonen vlak bij mij in Den Haag, zij  heeft een beroep  dat vele raakvlakken heeft met mijn baan bij justitie, hij komt uit Almelo, vlak bij waar ik vroeger ook gewoond heb en dan nog, zijn vader is daar tandarts en ik heb indertijd, als tandtechnicus honderden kronen en bruggen voor die man gemaakt, ik herinner mij  zijn naam en het soort werk heel goed. Hoeveel toevallige connecties kunnen  er in één ontmoeting zitten.  Een zoon van 17 en een dochter van 19,  een doorgewinterde fiets familie  want ze vakantie fiets reizen  samen al meer dan tien jaar over de hele wereld. IJsland staat op hun lijst en is met een paar plaatsen gestegen na mijn enthousiaste verhalen  daarover.   De boot vaart langs de twee andere eilanden en de uitzichten zijn steeds prachtig, hoge kliffen markeren de grenzen tussen land en oceaan. 

      
     De luchten zijn zo helder hier, met zoveel  kleuren in zoveel schakeringen.  Ik blijf maar  foto’s  en films  maken om dat vast te leggen om er steeds weernaar te kunnen kijken.  Dat wil je vasthouden. 

    Uiteindelijk meert  de boot aan in de haven van Doolin.  Een heel klein plaatsje.  Ik kies er voor om op de eerste  camping te gaan staan, zij, die fiets familie fietsen door naar een tweede camping verderop.  

    Het is  een  mooie camping, nieuw en  met uitstekende voorzieningen.  Later die middag fiets ik het dorpje door en zie die andere camping, nou dat leek mij niet zo bijzonder, dat heeft die familie ook gevonden, want later in de middag kwam ik ze op mijn eigen stek weer tegen.  Een afspraak gemaakt voor s’avonds. Dat resulteerde in een buitengewoon leuke avond, met heel  veel wederzijdse interesses  uitwisseling van verhalen en enorm veel humor.  Koffie en wijn maakte het  allemaal compleet. 

      
    Eva en Wiebe op de muur in de avond zon! 

     
    Wiebe was op een gegeven moment weg, oh zei de vader hij heeft als hobby koeien fluisteraar.  “Hé” dacht ik.  Maar verdomd, ik ging staan en keek over een ruim een meter hoge stenen muur en daar stond hij,  100 meter verder op omgeven door wel 10 koeien die allemaal veel aandacht voor hem hadden. Zag er apart uit, zijn moeder riep hem en hij maakte aanstalten om te komen, om mij gedag te zeggen.  Maar toen hij halverwege  was bleek er één koe, toch  Stier  te zijn die achter hem aan kwam en in de aanval ging,  iedereen schreeuwde gelijk naar hem:; “Pas op!!!!! achter je”, hij draaide zich bliksemsnel om en de Stier staakte zijn aanvals sprint maar bleef met gebogen kop staan, brieste  en zijn hoeven schraapten beurtelings over de grond om grip te vinden  voor de volgende sprint.  Wiebe bleef  moedig en niet geschrokken stokstijf staan. Ik vraag mij af of hij goed gezien heeft hoe die Stier hem benaderd had.   Bij mij steeg de adrenaline tot grote hoogte en ik stond klaar om over de muur te klauteren om  die  Stier  af te leiden.  Zijn vader ook.  Maar heel langzaam schuifelde hij naar achter en kwam veilig bij de muur en de Stier had het nakijken en dat deed ie ook. Het beest was volgens mij gewoon jaloers op alle aandacht die zijn koeien aan Wiebe gegeven hadden. 

      
      
    After party



    Woensdag 22 juli 2015. 
    24 juli 2015, 15:33
    Filed under: 2015 Ierland

    22 juli, zus Ellen jarig, ff bellen, maar helaas niet thuis. Lekker weer om relaxed te doen, lezen, kaarten bestuderen en  de omgeving in prenten, want die is groots.
    In de middag werd het tijd voor wat beweging.  Fiets zonder bagage, heerlijk is dat, nu naar het oosten van het eiland gefietst, je komt langs ruïnes, huizen en kleine paleisjes. Blauwe baaien witte strandjes wat wil je nog meer.  
    Mijn plan weer aanpassend besloot ik de volgende dag de twee andere eilanden toch niet te gaan bezoeken, maar in een keer door te varen naar Doolin. Ik heb dit eiland goed gezien en de andere twee zijn kleiner en niet heel anders vermoed ik. 

    Dan fiets ik donderdag of vrijdag weer naar het zuiden, ik hoop Cork eind deze werk  nog te halen  en vandaar de bus of trein naar Dublin te nemen. Dan heb ik bijna twee derde van de route gedaan. Vier weken was voor mij  te kort als je zo nu en dan ook wil relaxen en extra dingen zien en doen.  Ik wist dit van te voren al. 
    Even bij de tourist info geinformeerd of dit kon en dat was zo.

    Later in hetzelfde restaurant als gisteren gegeten, ik werd al herkend en er werd geïnteresseerd gevraagd wat ik gedaan had deze dag. In het restaurant gegeten.
    Weer live muziek, een echte noorman ditmaal, geen Ier, groot, bonkig met lange blonde haren samenvallend in een lange paardestaart. Met een gitaar en een kleinere soort van gitaar, weet geen naam speelde hij en begeleidde dat met een stem die eigenlijk helemaal geen versterking nodig had. Tegen  tienen vond ik het welletjes.