Harry blogt


Vietnam 2020 Week 2
30 januari 2020, 10:23
Filed under: 2020 Vietnam Thailand

(Note: pagina is nog niet af, maar publiceer het alvast, het uploaden en tekst toevoegen en bewerken duurt erg lang met een te goedkope verbinding.)

Deze week was wel heel speciaal.

Het huis werd binnen en buiten met prachtige bloemen versierd.

Twee vrienden van mij, Marc en Ad die ik al vanaf mijn 16 ‘de jaar ken, kwamen ook naar Hue en zijn door de familie uitgenodigd om de Worshopping van de 9 jaar geleden overleden vader mee te maken.

Zij werden héél gastvrij ontvangen, de beide broers Doan en Hop van Yen deden veel moeite om hen in vloeiend Engels alles over deze tradities uit te leggen.

Eerst oudejaars avond met kanonschoten op de flagtower dan groots vuurwerk.

1 januari 2020 Lunar kalender 00:00 Jaar van de rat!

Net te laat, de draak ging in stukken de vrachtauto in.

Yen is dol op orchideeën

Eerste dag TET, na de samen lunch wordt er elk jaar gekaart.

En ineens waren ze er: Ad en Marc, mijn goede oude vrienden, als we dit toch geweten hadden in 1970, dat ik ooit met een Vietnamese vrouw zou trouwen en wij daar gedrieën in Hue bij haar familie uitgenodigd waren, Vietnam was toen in een bloedige oorlog, wij demonstreerden tegen de aanwezigheid van Amerika daar.

En na instructies meedoen met de worshipping.

Daarna op pad met 9 man in een grote auto met chauffeur


Dit is een echt absurde verzameling van pronken met graven. Een status competitie wie heeft het mooiste familie graf, het benodigde geld wordt door Vietnamezen oversea, dus niet die in Vietnam bij elkaar verdiend.
Zover het oog reikt zie je deze, sorry dat ik het zeg, uitwassen honderden.



Vietnam 2020 week 1
3 januari 2020, 11:43
Filed under: 2020 Vietnam Thailand

Spannend weer naar Vietnam, voor de vijfde keer al.

Alles goed voorbereid, dat maakte dat we tijd over hadden nadat we de koffers dicht gekregen hadden en op slot gezet.p

Ik dacht bij mijzelf, kom ik speel nog even wat op gitaar, zegt Yen op hetzelfde moment: “Speel nog wat op je gitaar”, en dat soort gelijk denken gebeurt zo vaak dat ik soms denk dat ik een gat in mijn schedel heb waardoor zij kan zien wat ik denk 🙂

Intercity

Weg met de tram en trein naar Schiphol, uitgewuifd door Jony onze vriendin uit de flat die ons beneden in de hal al stond op te wachten, 93 is ze nu en ik hoop dat ik tegen die tijd ook nog zo vitaal en betrokken ben zoals zij is.

De reis vervolgde met vlucht 1 naar Istanbul.
Krap tijd voor de transfer voor vlucht 2 naar Bangkok.
Het lukte net maar we moesten echt rennen.
Dat stressen vind ik helemaal niks.
Maar je relaxed weer als je zit en de buikriem aanhaalt en naar de voorstelling over vluchtwegen reddingsvesten e.d. kijkt.
Die werd als animatie op schermen getoond, je ziet dan een moeder die vrolijk lachend een zuurstofmasker op haar gezicht plaatst en haar zoontje kijkt eveneens breeduit lachend met grote ogen naar zijn moeder.
Schril contrast met de werkelijkheid als die apparatuur echt nodig is.

Het vliegtuig taxiet lang naar de start plek iedereen zit vast, maar dan horen we personeel commando,s geven “Sir Please sit down “
Dan schuifelt er een lange gestalte langs onze stoelen, een oude man met baard en stoïcijns gezicht loopt voorbij..
De motoren beginnen hard aan te zetten.
Het was een vreemde beetje bizarre gewaarwording, vijf personen personeel probeerden hem te stoppen, ik hoorde wel 10 keer please sit down, maar hij liep gewoon door naar voren, compleet alles negerend met holle lege ogen en dwingende langzame tred. Het oogde ook wat hilarisch.
De motoren werden uit gezet.
Ik zag niet meer wat er voorin gebeurde, maar er werd binnen een paar minuten omgeroepen dat we een verwarde man aan boord hadden en we weer terug moesten, daar aangekomen moest alle bagage in de bovenrekken gecheckt worden. Want men wist niet wat van hem was, denk ik.
Met dik anderhalf uur vertraging kon de reis opnieuw aangevangen worden.
Eerlijk gezegd best een beetje eng.

Dan weer 10 uur vliegen, van te voren denk je dan van alles te gaan doen, maar dat lukt niet echt.
Half filmpje kijken, hazenslaapjes met één oog open, steeds opgeschrikt worden door mededelingen via intercom van personeel.
Overstap Bangkok, met shuttle bus naar ander AirPort 40 km verderop.
Vertrek op tijd en op tijd in Danang

Heel goedkoop hostel opgezocht en dat was uitstekend voor die prijs, ( 15,- euro 2 personen een nacht) midden in het centrum.
We hebben pho Hanoi gegeten en die was zóóó lekker
Fijn gewandeld langs de rivier, mooi licht en lekker warm.
S’morgens door privé taxi auto opgehaald, Yen had voor lunch lekkere broodjes gekocht

Aankomst was wel een beetje emotioneel voor Yen en haar moeder.

Dezelfde middag zijn we met een neef en zijn moeder naar het blinden massage Instituut gegaan waar we tot nu toe elk jaar wat opgepept worden van de lange vermoeiende vliegreis inclusief de jet lag.

Yen ging samen met haar schoonzus, ik met de neef, een Engels sprekende aardig jongeman van een jaar of 28.
Ik vind het een klein beetje onwennig maar vooruit maar.
Eerst in een stoombad, samen in een klein hokje in steeds dichtere hetere geurende mist babbelen over zijn werk als marketing bobo in Ho Chi Minh.
Gelukkig is zijn Engels uitstekend, beter dan het mijne denk ik.
Daarna konden we ons overgeven aan de kunsten van twee jonge massseurs, de een duidelijk stekeblind, de ander duidelijk niet, die nam mij onder handen.
Mijn rotsvaste edoch blind vertrouwen in Aziatisch massage heeft door deze behandeling een flinke deuk opgelopen.
Ik vraag mij nu echt af of deze man wist waar hij mee bezig was.
Ik ben een man van bijna 66, hij trok keihard aan al mijn ledematen en bewoog deze in richtingen waar de belendende gewrichten niet voor ontworpen zijn.
Zeker niet als deze al een klein beetje versleten zijn.
Ik maande hem tot voorzichtiger gedrag maar dat hielp niet, ik dacht toen nog dat het misschien wel goed moest zijn.
Daar ben ik achter gekomen, dagenlang hebben spieren en gewrichten mij laten weten dat dit niet ok is.

De volgende dagen zijn we bezig met wat schoonmaken in huis en voorbereiden voor TET en worshipping

Op woensdag familie uit Hue gezien tijdens een Worshipping in het huis van Yen.

Donderdag koffie met vriendin van Yen in gezellig restaurant met prachtig zeeaquarium

Donderdag diner bij haar broer mr. Hop, was heel gezellig, zijn zoons en a.s. Schoondochter en haar ouders waren er ook bij.

Slapen gaat slecht en overdag ben ik te moe en dan slaap ik wel, dat is fout.
Weer de gebruikelijk overlast van lawaai door karaoke en heel hard praten. Typisch Vietnamees.

Ik ga steeds wandelen in de ochtend met Yen
De blikken die ons worden toegeworpen zijn nogal uiteenlopend.
Van meestal heel vriendelijk glimlachend tot verbazing afkeuring en soms zelfs boosaardige blikken. Dit land heeft zoveel doorstaan.
Ik weet dat ik lichaamstaal goed versta en mijn intuïtie en empathie redelijk goed ontwikkeld zijn. Dus het zal echt wel een beetje kloppen.

Veel op de motorbike gereden, dat is echt een uitdaging.
Maar het went langzaamaan, de belangrijkste regel is niet te botsen en hou het op 20 km per uur.
Al zijn er soms crimi’s die zigzag levensgevaarlijk keihard door de meute scheuren.

Nog een onverwacht talent van Yen is Bowling, ik had compleet het nakijken, we gingen s’avonds met een Vriendin uit Nederland die toevallig ook nu in Hue is.

Mooi grote baan in fraai gebouw, het was er rustig. Maar na een paar rondjes tekende zich de winst voor Yen al af.

Schoenreparatie

Bezoek aan een weeshuis. Met giften van de kerk.
Sommige van de kinderen hier zijn te vondeling gelegd of erger nog gered uit een afvalhoop, hartverscheurend.