Harry blogt


Busssss….. Vrijdag 31 juli 2015
1 augustus 2015, 20:21
Filed under: 2015 Ierland

Afscheid genomen van de  B&B eigenaren, wat een lieve mensen, ze hebben mij op alle manieren die ze konden geholpen.  Toen ik wegreed hing er een lunchpakketje aan mijn stuur.  Hij heeft op de achtergrond zitten bellen naar politie en die supermarkt, naast die supermarkt woont een nicht van hem en die heeft hij naar die supermarkt gestuurd om na te vragen.  Misschien verklaart dit het norse antwoord van de supermarkt vrouw op mijn telefoontje gisteren, die werd er gek van al die telefoontjes en navragers. 

Op de fiets naar Tralee, ben weer even langs de politie gegaan en heb een schriftelijke bevestiging van mijn aangifte gevraagd, die had ik niet na een beetje doorvragen deden ze dit,  dus ik heb nu pas echt bewijs van aangifte. 

Naar de bus, een reis van anderhalf uur, overstappen in Limerick binnen vier minuten  weer een paar uur rijden overstappen in Dublin weer amper 10 minuten  weer geen tijd voor toilet dus onder hoge nood naar Belfast  twee uur high speed non stop.  Ik had s’ morgens het nare voorval op Facebook gezet, vond het apart genoeg,  wat een  reacties, de hele dag ging het door was wel een leuke afleiding want  het hemelwater wat langs de ramen stroomde benam vaak het uitzicht. Rond half acht in de avond was ik weer in Belfast.  Ik herkende het ook.  Terug op het beginpunt. Maar waar nu? Ik ging naar het hotel  waar ik vier weken geleden begonnen ben. De vakanties zijn hier nu ook begonnen en het is vol,  de prijs is nu 110 Britse pond voor één nacht daar komt bij, ze willen alleen die ponden en geen euro’s.  Dan heb  ik weer een behoorlijk probleem. Banken dicht. Niemand wil euro’s. Die Britten hebben de pest aan Europa. Shit!  Ik zag mijzelf al ergens onder een brug of zo overnachten, heb ik dat ook eens meegemaakt.  Maar na een tijdje somber slenteren kwam ik  langs een groot nieuw hotel pas geopend en ik probeerde het maar, verdomd ja één  kamer vrij voor de prijs van 140 euro!!!! die zij wel accepteren. Mijn hemel wat een prijs.  Dan krijg je een grote kamer met een driepersoons bed, vier zou ook wel kunnen denk ik, heb nog nooit in zo een leeg groot bed geslapen, een douche, niet eens een ligbad, WiFi en een TV die het niet doet. Geweldig. Maar dit trek ik niet drie dagen, dan ben ik faiiliet. Moet ook nog eten en een fietsdoos regelen en weet  ik veel wat nog meer.  Dat lukt niet. Midden in de nacht heb  ik het uitgezocht. Komt goed.  Maar dat valt onder de volgende dag.  ( Ik zit nu in de bioscoop voor de film Mission Impossible Rogue Nation en die begint nu.)



Politie. Donderdag 30 juli 2015. 
31 juli 2015, 23:46
Filed under: 2015 Ierland

Nou, daar zit je dan, ik kan nog steeds maar één kloppend scenario bedenken, ik ben terwijl ik lag te slapen, stiekem van  mijn tas beroofd. Die lag naast mij samen met mijn rugzak op een lege stoel. Ik draai de film steeds terug en heb ook al een paar verdachte personen op het oog.   Oppassen met inkleuren!!

Aan het ontbijt zat ik aan een tafel met vier jong meiden + – 18 en een oudere dame met een adellijk voorkomen en  ==>> 90.  Er was voor mij gedekt, pal naast zo een meisje zal ik maar zeggen en schuin tegen over mij zat de freule. Het was even stil,  ik vond ook dat ik net teveel in hun zone zat. Ik verbreek dan maar de stilte met een losse  flodder en snel zaten we met zijn zessen leuke onderwerpen door te nemen. Ze spraken keurig Engels maar het waren Duitse  meisjes, ik heb ze niet één keer Duits horen praten.

De freule ging vragen stellen over de werk gelegenheid in Duitsland en de economie en de plaats van Duitsland  in Europa.  Weer een hoog bejaarde vrouw die helemaal bij was en nieuwsgierig naar de mening van anderen, iets wat je  bij  ouderen regelmatig mist, ehhh….  maar soms bij jongeren ook.  Ik overdenk  alles wat ik typ ondertussen nauwgezet, maar ik maak zoveel spelfouten en krijg zoveel onnodige automatische correcties  dat ik aan het einde van een zin soms helemaal van mening veranderd ben, snap je wat en waarom ik dit bedoel?

Afijn, ik ben gaan regelen en dat viel best mee. Eerst nog eens dat winkeltje in Sneem gebeld, maar een norse mevrouw zei dat er niets gevonden was.  Klaar dan. Bij  VISA werd de kaart geblokkeerd, gelijk een nieuwe aangevraagd, zij verbonden mij door met de ING die blokkeerde mijn pas en zij verbonden mij weer door met een SOS dienst die gingen zorgen dat ik bij mij in de buurt ergens geld kon gaan halen.  Drie uur later had ik dat geld, ik kreeg een SMS met het adres en een code. Dat adres bleek een internet winkeltje te zijn maar ook een money  transfer dienst. Ik ben er vier keer voorbij gelopen omdat ik dacht dat ik bij een bank moest zijn, zo zag het er bepaald niet uit.  Dus met heel veel euro’s  op zak snel een portemonnee kopen.  Bij de politie aangifte gedaan. Planning bij gesteld. Ik kan nu niet meer twee dagen in Dublin  blijven, jammer.  S avonds in een andere pub  gegeten dat was zeer ongezellig, een kille tent, tja  dat bestaat  hier ook.

Morgen met de bus naar Limerick, overstappen, dan naar Dublin, overstappen en naar Belfast.

Dan op zaterdag een fiets doos zien te regelen.  Op zondag  ga ik nog iets leuks doen en maandag weer vliegen naar Amsterdam.



Even Apeldoorn bellen? Woensdag 29 juli 2015. 
30 juli 2015, 22:09
Filed under: 2015 Ierland

Die titel, tja dat komt zo.  De dag begon heel aardig, tijdens het breakfast  vroeg mijn gastvrouw Joanne wat ik ging doen, zij hoorde mijn bestemming, het busstation in Tralee. Maar omdat  de reguliere bus daar naar toe nu al weer weg was zei ze, ik wist het niet,  nu dat weer potdikkie, opperde ze gelijk dat haar dochter toch die kant op moest en mij wel even zou brengen, maar dan had  ik maar 10 minuten tijd voor het traditionele breakfast. Wat aardig toch.  Ik worstel mij letterlijk door de spek, worstjes champignons en scrumbled eggs en toastjes koffie jus d’orange en een banaan heen en sta 10 minuten later met een acute maagverzakking buiten. Heerlijk…!
Weldra kwam er een auto aan die met gierende banden langs mij heen remde,  iemand vloog eruit en direct naar binnen, het huis in en dan weer eruit, scheurde weer terug pikte mij op en natuurlijk stond ik aan de verkeerde kant te wachten, je zit links van de chauffeur.  Ik loop eromheen stap in, het is een blonde schoonheid die direct met een venijnige trap op het gaspedaal mij volledig in de stoelkussens drukt. Pittige tante. Het vliegtuig naar Belfast accelereerde minder snel. Haar zoontje van ongeveer 7 zat achterin vastgesjord en moest na mij en  vóór haar werk ook nog ergens afgezet worden.  Ze scheurde links een voorrangsweg op en gaf mij verbaal toe dat ze een heel klein beetje haast had. Ik had daarbij een heel klein beetje het gevoel dat ze een beetje razend was op haar moeder, die haar een fait accompli voorgeschoteld  had. Voorzichtig mee omgaan dus, ik hield mij eerst stil vroeg toen de jongen naar zijn naam en zo via via kwam ik in gesprek met haar, ze kalmeerde wat en moest tot mijn grote opluchting aan sluiten in een  wat langzamer  rijdende stroom auto’s. Fijn ik kon weer adem halen. Langzamerhand kalmeerde ze en na een tijdje kletsten en lachten we redelijk ontspannen…beter dus.

Bij het busstation vrijgelaten stond er een bus klaar, geen georganiseerde Tour bus maar een gewone bus  die de ring van Kerry op één dag helemaal  rond rijdt en bij stadjes  en dorpje stopt, daar passagiers dropt en of laadt en op twee prachtige plekken stopt ie speciaal voor de toeristen om de hoog opgelopen fotografeer drang  een beetje te verminderen.  Het gaat om een 180 km lange bochtige weg over pasjes langs ravijnen en de oceaan. Van 11:00 tot 17:30 dus een hele zit.  Ik installeer mij iets over de helft van de buslengte, we vertrekken en inderdaad nog geen  half uur later druk ik mijn neus zowat door het raam om niets te missen.  Heb vele foto’s en kleine filmpjes gemaakt die er echt cool uitzien, maar uploaden heb ik inmiddels opgegeven. Ze komen  later  wel op het blog .


Na een korte middag stop volgt er om 15:00 een langere, ik drink ergens een Heineken. Dan ga ik naar een ‘Foodstore’ voor een flesje drinken en wat koekies. Het is druk in de winkel. Reken af en ga de bus weer in.  Nu heb ik de hele vakantie een schoudertas met daarin mijn portemonnee brillenkoker bankpassen en  creditcards.  Vroeger had ik daarvoor mijn ‘zwarte tasje’, mijn kinderen weten goed hoe dat soms ging als ik dacht dat het weg was, hevige paniek altijd om niets.  Ben het nooit echt kwijt geraakt. Maar nu heb ik een groene schoudertas, ben er precies op te weten waar die is. De bus rijdt weg ik kijk naar buiten, mooi, de zon schijnt warm en ik val in slaap, ik voel de bus stoppen mensen in en uitstappen en slaap weer door.  Iemand wil naast mij zitten en ik haal mijn rugzak weg, de bus rijdt weer en ik voel even waar mijn groene tasje is, hee, oh in mijn rugzak, nee man daar zitten mijn boodschappen in,  ik krijg het heel warm voel onder de stoel, kijk drie keer in mijn rugzak en de stofjes die nu vrijkomen in mijn lijf maken dat ik vuurrood aan loop en compleet in alarmfase 1 verkeer.  Hoe kan dit nou?  Ik was al blij dat ik weken lang alles onder controle had en er niets mis was  gegaan.  Het winkeltje….ik heb betaald, tas ingepakt, het was er druk. Stonden veel mensen bij de kassa op mij te wachten als ik het tasje daar had laten staan had beslist iemand mij gewaarschuwd, Ieren zijn 98 % eerlijk volgens de B&B eigenaar later die dag, ik geloof hem.  Ik ging naar de buschauffeur, deze zou de politie  inseinen. Ik kon niets anders doen dan zitten en mij vreselijk druk maken hierover.  Gelukkig heb ik mijn paspoort nog wel.  Die had ik op een andere plek opgeborgen.   Wat klootte zeg!!  Een paar honderd euro zat er in, had juist gepind om de B&B te kunnen betalen en voor de rest van de vakantie, Creditcard bankpas rijbewijs pasjes e. d.

Aangekomen in Tralee staat er bij het uitstappen al een man van de security van de busonderneming, die wist er al van, hij vroeg mij wat dingen en wees mij naar een andere bus die op vertrekken stond naar Camp  alwaar ik verblijf. Kon geen kaartje kopen maar dat hoefde niet.  Aangekomen in de B&B staat de eigenaar mij al op te wachten en hij was ook al op de hoogte,  gebeld door de veiligheidsbeambte  die een kennis van hem blijkt te zijn.  Hoe is het mogelijk dat dit zo snel rond gaat.  Hij vroeg van alles en gaf mij 50 euro om iets te eten.  Ik ben naar mijn kamer gegaan en heb gebeld naar de  politie, kreeg geen verbinding en naar het winkeltje waar ik was geweest maar daar was niets gevonden. Langzaam drong het tot mij door dat ik gewoon bestolen ben, terwijl ik sliep heeft iemand mijn tasje weggegrist.  Iets anders kan ik niet bedenken. Ik heb van alles opgeschreven en mij bedacht wat ik de volgende dag allemaal moet gaan regelen.   Zucht…!!



Rozenschijn en mannengeur. Dinsdag 28 juli 2015. 
29 juli 2015, 22:19
Filed under: 2015 Ierland

Ondat het woensdag mooier weer gaat worden, volgens een Iers positief weather appje, ga ik vandaag  de guided bustour  over de ring of Kerry maken.  Dan fiets ik  woensdag wel   de Dingle rond. Ik fluitend op de fiets zonder bagage naar Tralee. Fiets hobbelt een beetje. 

Om tien over tien kom ik tien minuten te laat aan want  de bus is al tien minuten weg en er gaat er maar een zegt de mevrouw van het toeristen bureau.  Dat is nou jammer zeg, had ik beter moeten voorbereiden.  Ze geeft mij allerlei alternatieven doet haar best voor mij een mooie dag  uit te stippelen.  Ik wandel optimistisch weg, kom in een prachtig parkje met een heel knap onderhouden rozen  gedeelte, ik plof op een aantrekkelijk houten bankje met panoramisch uitzicht op Tralee en laat de rozengeur mijn neusvleugels kietelen.  Naast mij komt een héél klein krom krakend stokoud mannetje zitten,  hij vist een pakje shag uit zijn zak en gaat met een plukkie tabak een peukie  draaien. De rozengeur maakt plaats voor een penetrante geur die ik ooit aanbad maar nu gewoon goor vind.  Ik moet daarnaast, tot mijn onaangename verrassing, vaststellen dat dit niet de enige geur is die hij verspreid. Hij ziet dat ik een kaart lees en dan vraagt hij mij met een 18 de eeuws Iers dialect of het lukt, of ik al weet waar ik ben.  Verrast met deze onverwachte controle ga ik beter kijken en dan voegt ie  eraan toe,  je  moet eerst de St John  zoeken, nee niet die, we hebben meerdere kerken als ik met mijn vinger naar de verkeerde St John  wijs.  Hij vraagt wat ik hier doe en waar ik vandaan kom en of ik wild kampeer, heel geïnteresseerd dus, hij verteld over de bezitterigheid van de boeren die enorm zuinig op hun land zijn.  Heel leuk om aan te horen voor zover ik het  met mijn beperkingen en zijn dialect kan begrijpen. Ben verrast door zijn openhartigheid maar  begin toch danig naar  frisse lucht te verlangen. Dus ik  draai er een eind aan vriendelijk good bye en vervolg mijn weg.  Oh ja mijn fiets hobbelde wat, laat ik eens kijken.  Ai, zie ik dat de achterband op sommige plekken bij de velg totaal uit model is, nog even en de binnenband komt erdoor,  heb geluk gehad dat die niet eerder geploft is. Ze zijn nog van IJsland, heb ik mee over lava gereden.   Ik ga maar eens op zoek naar een fietsen zaak  en niet te geloven twee straten verder is een klein fietsen zaakje, ik loop naar binnen de man kijkt even en een uur later haal ik hem op met een nieuwe band en twee kapotte spaken vernieuwd, snel gedaan en een hoop ellende voorkomen.   

Ik bedenk dat ik het morgen nog maar eens probeer, die bustocht. 

Op de terugweg langs een fraai strandje gereden en even lekker aan zee gezeten.  Een strand, voor mij alleen. 

  Mooi he?

   
Ben verder terug gegaan en heb op aanraden van mijn gastvrouw gegeten in een kleine pub vlak bij de B&B.  Wederom de specialiteit van de zaak gekozen Ierse stew. Hmm. En een paar Guinness  uitgeprobeerd.  Lekker cool.  Begeleid met allemaal jaren 70 hits!  

Leuk ja,  maar ik schrijf dit terwijl ik nu al weet wat er morgen  gebeurd.  Niets ernstig maar wel strontvervelend. 



Oogcontact. Maandag 27 juli 2015. 
27 juli 2015, 11:24
Filed under: 2015 Ierland
    Ik wil nog  eens benadrukken dat  ik dit blog maak als  dagboek voor mijzelf, maar deel dit ook openlijk.  Sommige dingen die ik beschrijf  zijn helemaal niet bijzonder maar ik wil ze niet vergeten  en over bijvoorbeeld  tien jaar weer helemaal  tot in details terug kunnen halen. 
    Breakfast begint om 08:00 en gaat door tot 10:00 staat er op mijn kamer muur aangegeven. Ik dacht er vandaag maar eens op tijd aan te beginnen.  Ik moet de bus van 10:00 zien te halen. Tot mijn verbazing zat de ontbijtkamer bijna  vol.  De dames waren druk met bedienen, ik nam ergens plaats en mijn roodharige gastvrouw Sheila, een gebruikelijke naam in Ierland,  kwam mij vrolijk en vlot bedienen.    
    Opruimen afrekenen en dan richting busstation.  Daar is ook een trein station en op het laatste moment  koos ik ervoor om  de  trein te nemen, meer ruimte dacht ik en wellicht sneller, maar ook dat wist ik niet helemaal zeker. Ik moest ergens vooraan in een speciale wagon met mijn fiets plaats nemen , nadat ik goed en wel een lekker plekkie ingenomen had diende er zich een heel gezin aan, de moeder was zwaar lichamelijk gehandicapt  en zat in een grote electrische rolstoel, ik verzette mijn fiets om haar meer ruimte te geven, “Thank you”, klonk het nasaal en monotoon. Ze was nog geen 25 had twee opvallend grote en naar voren staande voortanden met een flinke spleet ertussen, ze had een leuk gezicht vond ik. Soms vind ik juist die niet standaard kenmerken mooi.   Ik keek haar aan maar vond geen blik terug.  Haar man, ook zo jong zag er zowaar een beetje  hetzelfde uit, maar had ook een bril met hele dikke glazen waardoor zijn  ogen behoorlijk groot leken.  Bepakt en bezakt met een rugtas extra tas een kinderwagen met een meisje van nog geen jaar erin en een jochie van amper vier.  Het jochie neemt plaats tegenover mij en kijkt mij recht aan, natuurlijk kijk ik terug en geef een knipoog en een glimlach, ik ben dol op die kleintjes, maar er kwam helemaal geen reactie terug, alleen grote ogen die zich op mij gevestigd hadden en probeerden mij te classificeren. Dit houdt hij een hele tijd vol, ik kijk  naar buiten en zie ondertussen in het raam dat hij mij nog steeds aanstaart.  Zou mijn haar weer recht overeind staan? Ik vergeet  s’morgens wel  eens  te kammen. Nee,  een controle in het raam laat zien dat ik de kam in handen en door mijn haar  gehad heb. Negeren maar. 
    Ondertussen laat het kleine wicht van zich horen, met tomeloze woede geeft het krijsend aan dat er iets mis is.  De vader zoekt in zijn rugzak en haalt er een fles uit met een roze vloeistof erin en rubberen speen erop.  Het meisje krijgt de fles en het wordt even stil.  Al drinkend zien de  oogjes  over de fles mij en nummer twee begint mij met grote wordende ogen aan te staren.  Ondertussen probeer ik contact te leggen met het jochie en vraag zijn naam: “Daniël” stoot hij er krachtig uit en is niet geïnteresseerd in mijn reactie dat ik Harry heet. Inmiddels krijst het kleintje weer, ik ben verbaasd over de intensiteit waarmee het de woede ongeremd laat gaan.  Het kind wordt uit de wagen gehaald en bij moeder geplaatst.  Flesje erin. Ik kijk naar buiten en ineens voel ik nattigheid op mijn linker arm, ik kijk en zie een paar duppels en eerst kijk ik naar boven want het leek te lekken, nee daar kwam het niet vandaan keek nog eens naar mijn arm en zag dat het roze was moeder en kind staarde naar mij de fles was eruit en het meisje zat er knijpend mee  te zwaaien. Weer die lege blikken.  Ik  veeg mijn arm schoon en stuur een lachje, krijg niets terug. De hele reis van anderhalf uur gaat zo door met afwisselend gekrijs.  Na een tijdje valt mij pas op dat kindje nr drie ook in  aantocht  was.   Overstappen in Limerick daarna nog  een keer in Mallow. Halverwege de middag kom ik aan in Tralee. 
    Ik pendel wat rond in het stadje, het  waait weer hard uit het westen daar waar ik heen wil. 
    Ik moet over een weg waar 100km gereden mag worden.  De meeste Ieren zijn heel voorzichtig  met fietsers inhalen, de meeste ja, maar je hebt maar een gek nodig.  Het waait nog harder en zo nu en dan plenzende  regen, ik begin het een heel klein beetje zat te worden.  Het wordt nog erger en ik begin uit te kijken naar een B&B want die camping 25 km verderop begint onbereikbaar te lijken.  Ik passeer een tankstation en vraag of er wel B&B’s zijn, jawel  daar en daar vlak bij, ik er heen, zag er mooi uit maar niemand thuis.  Dan maar verder, vier km verder op, ha een groot bord B&B, over 2 km staat er met kleine letters   onder,  daar kom ik  een klein kwartiertje later aan,  harde wind tegen hé! Grote B&B met restaurant. Ik parkeer de fiets en ga naar binnen, prachtig restaurant maar er was niemand.  Ik loop rond riep een paar keer maar niets, aan de muur hing een groot scherm met Tv die aan stond.  Ik ga maar ergens zitten,  vind het raar. Eet wat  brood haal mijn fles van de fiets en sukkel in slaap, blij dat ik wat gevonden heb.  Na een uur schrik ik wakker en komen er twee mannen binnen, de langste kijkt naar mij, is niet verrast dat er iemand alleen in zijn zaak zit te suffen. “What can I do for you? “, vraagt hij mij.  Ik leg hem uit dag ik al een uur hier zit en graag een plek voor een nacht wil, hij schudt al langzaam nee en ik zie een sardonische grijns op zijn gezicht verschijnen.  Dat bevalt mij niets, hij kijkt in zijn administratie en bevestigt dan nog steeds grijnzend dat hij vol zit dat het hem spijt en ook dat hij mij zo lang had  laten  wachten, ( hij had mij wel gezien via de camera’s die er overal hingen)  Wat een akelige vent zeg, ik ga weg en trap weer hard tegen de wind in.   8 km en drie B&B verder vind ik een plek, een heel vriendelijke vrouw heeft wel plek in een prachtig huis met uitzicht over de baai. Ik kon haar wel zoenen zo blij was ik.  Zo komt alles steeds weer goed.  
     
    Onbeheerde B&B 
      
    Avond zicht vanaf mijn kamer. 


    Ennis. Zondag 26 juli 2015. 
    27 juli 2015, 08:01
    Filed under: 2015 Ierland

    Uitgeslapen in het B&B.  De regen stroomt weer gestaag en zal volgens het weerbericht de hele dag aanhouden.  Tja… Ik besluit  hier nog maar een dagje  te blijven en maandag met de bus naar Tralee te gaan, dan een klein stukje verder te fietsen naar Castlegregory,  daar is een camping en vandaar rijd ik  zonder bagage  in één dag het bijzonder mooie schiereiland Dingle rond.  Daarna de ring of Kerry en richting Cork en dan met trein of bus naar Dublin, daar wil ik graag een paar dagen rond kijken.  Dan naar Belfast om deze rondrit maandag af te sluiten.  Zo zie ik de planning  nu voor mij.  Verder valt er over deze natte zondag weinig te vermelden. 



    Moher. Zaterdag 25 juli 2015
    25 juli 2015, 00:10
    Filed under: 2015 Ierland

    Ja weer op weg… inpakken, zonnetje erbij. Heerlijk.

    Ga richting rivier de Shanon, zal ik net niet halen denk ik. Passeer dan eerst het uitzichtpunt van de  ‘Cliffs of Moher’.

    Na Doolin rechtsaf en dan stijgen naar ruim  200 meter boven zee.  Ik merk dat mijn conditie behoorlijk aan het verbeteren is het gaat allemaal makkelijker. Ik zit wel steeds te rekenen om het voor mijzelf te kunnen visualiseren.  Mijn flat heeft 12 verdiepingen en een onderlaag. 13 dus.  Elk 3 meter een verdieping, met vloeren meegerekent. Dan heb ik mijzelf en mijn fiets met al die spullen in een uurtje bijna 70 verdiepingen omhoog gesleept,  mwah niet gek toch. 

    Boven aan gekomen blijkt het een toeristische trekpleister te zijn. Vanuit een andere route worden bussen  vol toeristen opgeleverd.   Er is een enorme ruimte in de rotsen uitgehouwen met alle mogelijke souvenirs winkeltjes en een uitgebreid info centrum met veel informatie over de kliffen.   Daar zag ik iets  zo vreselijk kitserigs, er was een ruimte waar een enorm video scherm was,  je kon zelf via een bedienpaneel uit allerlei markante gezichtspunten kiezen van de Cliffs, welke keuze  dan groot op het scherm kwam,  tegelijk was er een video camera  die jou en eventuele metgezel filmt en over het uitzichtpunt heen projecteerd zodat het echt net lijkt of je daar bent.  Voor de camera stond een  Aziatisch jong stelletje er intensief gebruik van te maken. Met tussenpozen koos hij een scène en stond zij zich op te poetsen voor de foto. Heb het even gadegeslagen maar vind het bijna weerzinwekkend.  Ben zelf op de kliffen  gaan rondlopen. En genoot weer van dit immens vertoon van moeder natuur. 

    Je ziet duidelijk de gelaagdheid van het gesteente, het is allemaal sediment  onder druk opgebouwd, het sediment is veroorzaakt door een enorme rivier die hier miljoenen jaren geleden  bezinksel achter liet, je kijkt terug in de tijd.  Natuurlijk zit het vol met fossielen. Zo lang is dit al bezig, fascinerend!

    Na koffie met stokbrood verder.  Ik manoeuvreer mij als enige zwaar bepakte fietser tussen bussen auto’s en de daaruit uitstromende zwermen toeristen door.  Ik word gespot  met verschillende blikken,  ongeloof bewondering en een enkeling kijkt mij aan met iets van: ‘je bent niet goed wijs’, misschien heeft ie wel gelijk. 

    Ik kom langs een mooie baai twee stadjes en ineens zit ik in een verlaten streek met hier en daar een boerderij. Deze desolate verlatenheid noopt de bewoners blijkbaar om steeds grotere valse honden te houden die mij honderden meters van tevoren niet verwelkomen maar waarschuwen zelfs bedreigen en als het tegenzit zitten ze niet vast maar komen ze schuimbekkend hysterisch blaffend op je af gesprint.  Niet fijn. Geef mij Judy maar.  Op een gegeven moment voelde ik mij genoodzaakt om een lange dikke tak te bewerken en overlangs op mijn stuur te leggen, wil mij toch kunnen verdedigen. 

    De route wordt lastiger op de kaart te volgen, sta aan de kant  steeds vaker de kaart te bestuderen. Een enkele keer raadpleeg ik  Google maps of mijn Ierse kaart in navigatie. Dat werkt helaas ook niet altijd verhelderend. 

    Ik passeer een grotere weg waar op de hoek een cafeetje is, aan de bar koffie besteld, er was WiFi, goed zelfs, heb daar zelfs even met Elgar en Claudia in Zwitserland geskyped, ook fascinerend, dat dit allemaal kan.  Ik wilde afrekenen maar de man zei tot mijn verbazing: “No, café is for free for you, you need it for cycling”. Met een brede glimlach, wat aardig zeg. 

    Ik weer blij verder, uren lang, maar route aanwijzingen zoals: ‘Na een gehucht 4,2 km na het hoogste punt links af’, werken bij mij slecht.  Ik heb het gehucht niet gezien, weet niet precies wanneer dat hoogste punt er nou eigenlijk was, mijn km teller werkt niet goed en ben door deze mix van onzekerheden dus na  een kilometers lange afdaling, heerlijk overigens, helemaal verkeerd uitgekomen. Soms weet je dat er iets niet klopt en toch rijd je verder want het gaat zo lekker.  Ik kwam bij een heel klein dorpje met een benzinestation en winkeltje. Op een bank heb ik in de zon mijn kaarten bestudeerd, in plaats van naar het zuiden ben ik veel meer oostelijk uitgekomen, vlak bij de stad Ennis, 10 km, Ik besluit  daar maar heen te gaan want corrigeren zou mij ergens in een verlaten streek  zonder campings B&B en winkels brengen. 

    Ennis, ook een leuke stad al  ligt ie niet op de route.  Heb een B&B gevonden, warempel ook Nedernanders hier. Zondag  kijk ik wel hoe ik verder ga.