Harry blogt


Experiment. Vrijdag 24 juli 2015. 
24 juli 2015, 17:08
Filed under: 2015 Ierland

Vorige avond had ik al een klein stukje langs de kliffen om hoog gefietst.  De kliffen van Moher. Terug fietsend  filmde ik een klein stukje afdalend. Maar dat werd toch wat link met één hand sturen en remmen,  toen bedacht ik  het volgende, ik heb voldoende tie-wraps  bij mij, ik kan mijn Iphone uitstekend vastknopen aan mijn stuurtas klem, die tas zit er nu niet op.  Dat doe ik dan  vroeg in de morgen, dan is er mooi licht en is het vast rustig op de weg.  Zo gezegd zo gedaan,  half zeven in de ochtend fiets ik weer naar boven.  Het is prachtig weer, de wereld is van mij.  Dan wordt mijn aandacht getrokken door een smal voetpaadje. Dat probeer ik eerst eens.  Allerlei waarschuwingsborden met van de klif stortende zwarte mannetjes moeten  je ervan overtuigen dat het gevaarlijk is op de klifrand te  staan of anderszins van het padje te gaan.  Het is echt prachtig, ik val in herhaling, dat weet ik, maar dit is uniek, misschien is een volgende  vakantie een wandeling langs de kliffen wel een optie.  Tussen de koeien zie ik hazen, ze zien mij en komen  helemaal omhoog,  als ik dichtbij kom kiezen ze het spreekwoordelijke eigen soortnaam pad. Dat blijft gaaf om te zien want de acceleratie en het bochtenwerk is spectaculair.  De koeien blijven stoïcijns melk maken.  Na een uurtje keer ik terug en voer mijn plan met de iPhone uit.  Alles lukt en ik film tot dat ik bij de tent aan kom, ik nieuwsgierig kijken,  tot mijn verrassing ziet het er heel vreemd uit. Het beeld is verwrongen en lijkt alsof er ruitenwissers voor  langs gaan, het kunnen mijn kabels zijn maar ik denk eerder iets door de  trillingen.  Het is niet goed  genoeg en ik wis het geheel.  Mijn iPhone raakt vol. 

  
De fiets familie komt afscheid nemen.   Ik blijf nog  een dagje hier hangen, het is hier  te mooi. 

  
Na een opfrissende douche liep ik terug naar mijn veldje en toen  zag ik haar staan. Een paar tenten verder.  Had haar nog niet eerder gezien. Ze keek mij recht in mijn ogen, bijna brutaal en ik keek  net zo vrijpostig terug, maar dat triggerde iets. Er flonkerde iets in haar bruine ogen en langzaam kwam ze naar mij toe.  Een echte brunette en haar bruine haar golfde in in de wind. Ze had een slank afgetraind lijf en naderde mij steeds sneller. Ik was heel benieuwd wat er nu gebeuren ging, want je weet het nooit.  Maar toen  werd het mij toch duidelijk, ze wilde gewoon met mij spelen. In haar bek had ze een soort frisbee en ze daagde mij uit die weg te gooien.  Dat deed ik en ze flitste er achter aan. Judy heet ze en blijft mij steeds vragen om te spelen, leuk hoor zo een lief beest.  Maar op laatst breng ik de frisbee toch naar  haar eigenaar, Judy vind dat duidelijk niet leuk.  

  
Verder is deze dag gevuld met relaxen en langzaam aan het aflopen.  Een pizza bij een vrolijke druk bakkertje en dan is het laat. 



Donderdag 23 juli 2015
24 juli 2015, 17:07
Filed under: 2015 Ierland

Vroeg opstaan is geen probleem.  Spullen bij elkaar geharkt op de fiets gehangen, het is allemaal zo gebeurd en drie km verder is de haven.  Wat later dan aangekondigd kwam de boot, een stukje kleiner dan die van de heenreis. Maar de fiets kon mee, tijdens het inladen kwamen  er vier andere fietsers aan, bepakt zoals ik en verdomd ze spreken Hollands.  In de boot gekomen zitten we naast elkaar en een  gesprek komt snel op gang.  De wereld is klein hé,  ja toch… ze wonen vlak bij mij in Den Haag, zij  heeft een beroep  dat vele raakvlakken heeft met mijn baan bij justitie, hij komt uit Almelo, vlak bij waar ik vroeger ook gewoond heb en dan nog, zijn vader is daar tandarts en ik heb indertijd, als tandtechnicus honderden kronen en bruggen voor die man gemaakt, ik herinner mij  zijn naam en het soort werk heel goed. Hoeveel toevallige connecties kunnen  er in één ontmoeting zitten.  Een zoon van 17 en een dochter van 19,  een doorgewinterde fiets familie  want ze vakantie fiets reizen  samen al meer dan tien jaar over de hele wereld. IJsland staat op hun lijst en is met een paar plaatsen gestegen na mijn enthousiaste verhalen  daarover.   De boot vaart langs de twee andere eilanden en de uitzichten zijn steeds prachtig, hoge kliffen markeren de grenzen tussen land en oceaan. 

  
 De luchten zijn zo helder hier, met zoveel  kleuren in zoveel schakeringen.  Ik blijf maar  foto’s  en films  maken om dat vast te leggen om er steeds weernaar te kunnen kijken.  Dat wil je vasthouden. 

Uiteindelijk meert  de boot aan in de haven van Doolin.  Een heel klein plaatsje.  Ik kies er voor om op de eerste  camping te gaan staan, zij, die fiets familie fietsen door naar een tweede camping verderop.  

Het is  een  mooie camping, nieuw en  met uitstekende voorzieningen.  Later die middag fiets ik het dorpje door en zie die andere camping, nou dat leek mij niet zo bijzonder, dat heeft die familie ook gevonden, want later in de middag kwam ik ze op mijn eigen stek weer tegen.  Een afspraak gemaakt voor s’avonds. Dat resulteerde in een buitengewoon leuke avond, met heel  veel wederzijdse interesses  uitwisseling van verhalen en enorm veel humor.  Koffie en wijn maakte het  allemaal compleet. 

  
Eva en Wiebe op de muur in de avond zon! 

 
Wiebe was op een gegeven moment weg, oh zei de vader hij heeft als hobby koeien fluisteraar.  “Hé” dacht ik.  Maar verdomd, ik ging staan en keek over een ruim een meter hoge stenen muur en daar stond hij,  100 meter verder op omgeven door wel 10 koeien die allemaal veel aandacht voor hem hadden. Zag er apart uit, zijn moeder riep hem en hij maakte aanstalten om te komen, om mij gedag te zeggen.  Maar toen hij halverwege  was bleek er één koe, toch  Stier  te zijn die achter hem aan kwam en in de aanval ging,  iedereen schreeuwde gelijk naar hem:; “Pas op!!!!! achter je”, hij draaide zich bliksemsnel om en de Stier staakte zijn aanvals sprint maar bleef met gebogen kop staan, brieste  en zijn hoeven schraapten beurtelings over de grond om grip te vinden  voor de volgende sprint.  Wiebe bleef  moedig en niet geschrokken stokstijf staan. Ik vraag mij af of hij goed gezien heeft hoe die Stier hem benaderd had.   Bij mij steeg de adrenaline tot grote hoogte en ik stond klaar om over de muur te klauteren om  die  Stier  af te leiden.  Zijn vader ook.  Maar heel langzaam schuifelde hij naar achter en kwam veilig bij de muur en de Stier had het nakijken en dat deed ie ook. Het beest was volgens mij gewoon jaloers op alle aandacht die zijn koeien aan Wiebe gegeven hadden. 

  
  
After party



Woensdag 22 juli 2015. 
24 juli 2015, 15:33
Filed under: 2015 Ierland

22 juli, zus Ellen jarig, ff bellen, maar helaas niet thuis. Lekker weer om relaxed te doen, lezen, kaarten bestuderen en  de omgeving in prenten, want die is groots.
In de middag werd het tijd voor wat beweging.  Fiets zonder bagage, heerlijk is dat, nu naar het oosten van het eiland gefietst, je komt langs ruïnes, huizen en kleine paleisjes. Blauwe baaien witte strandjes wat wil je nog meer.  
Mijn plan weer aanpassend besloot ik de volgende dag de twee andere eilanden toch niet te gaan bezoeken, maar in een keer door te varen naar Doolin. Ik heb dit eiland goed gezien en de andere twee zijn kleiner en niet heel anders vermoed ik. 

Dan fiets ik donderdag of vrijdag weer naar het zuiden, ik hoop Cork eind deze werk  nog te halen  en vandaar de bus of trein naar Dublin te nemen. Dan heb ik bijna twee derde van de route gedaan. Vier weken was voor mij  te kort als je zo nu en dan ook wil relaxen en extra dingen zien en doen.  Ik wist dit van te voren al. 
Even bij de tourist info geinformeerd of dit kon en dat was zo.

Later in hetzelfde restaurant als gisteren gegeten, ik werd al herkend en er werd geïnteresseerd gevraagd wat ik gedaan had deze dag. In het restaurant gegeten.
Weer live muziek, een echte noorman ditmaal, geen Ier, groot, bonkig met lange blonde haren samenvallend in een lange paardestaart. Met een gitaar en een kleinere soort van gitaar, weet geen naam speelde hij en begeleidde dat met een stem die eigenlijk helemaal geen versterking nodig had. Tegen  tienen vond ik het welletjes. 



Boottocht. Dinsdag 21 juli 2015. 
22 juli 2015, 21:44
Filed under: 2015 Ierland

Dit wordt een lang verhaal!
Om zes uur klaar wakker zijnde ben ik maar gaan opbreken. 01:00 PM gaat de boot. Liever een uur te vroeg dan een minuut te laat.

Ahh harde tegenwind en regen. Maar wel een prachtige weg vlak langs de oceaan dat maakt een boel goed. De oceaan neemt de kleur aan van de lucht, grauw groen met witte golftoppen vandaag, de lucht neemt een hoop water aan van de oceaan, zo houden we evenwicht.

  
Rond 10:30 was ik in de haven en er lag een Ferry klaar om te vertrekken en zonder probleem kon ik dus gelijk mee, nice.
De boot ging met een noodgang over de oceaan, er waren golven en een paar mensen die wit werden. Ik blijf buiten en beweeg met de boot mee, ondertussen heb ik daar redelijk wat ervaring mee, al biedt dat geen garantie. 

 Aangekomen op het eiland werd het prachtig weer, warm en zonnig.

Even georiënteerd en toen naar Dún Aonghasa gefietst een eeuwenoude ruïne van een klooster. Het laatste deel moet je een half uur wandelen en klimmen. Het ligt op het meest westelijk deel van het eiland, aan de rand van een honderd meter hoge klif. Daar zijn geen relingen, er zijn al meerdere toeristen naar beneden gekletterd omdat ze onvoorzichtig waren of door een windvlaag werden getroffen.   

 Nou heb ik normaal geen hoogtevrees maar hier werd ik wel héél voorzichtig. De oceaan was nu prachtig blauw. De klif rand is vlak en glad dus je kan er mooi gaan liggen en naar de rand toe tijgeren. Geweldig, werkelijk onwaarschijnlijk mooi, onder je zie je de oceaan zich wit kolkend op de rotsen storten. Ik bleef filmen en foto’s maken.

Het werd einde van de middag tijd om een B&B te gaan zoeken, maar dat werd lastig, vol of een veel te hoge prijs. Tot ik hoorde dat er een camping was, na veel zoeken en vragen gevonden. Buiten het dorpje en niet aangeven, alleen een weiland met stenen wallen, zoals overal, met een klein toilet gebouw. Koud water geen douches. Hmm.

Ik zag dat het de Camping was omdat er een klein tentje stond. Ik uitpakken en opzetten, tot ik ‘ Hello’ vlak achter mij hoor, uit het niets verschenen stond er een grote kerel die zich direct Mark noemde. Een soort beheerder. Ik raak met hem aan de praat en ja hoor een heel levensverhaal.

Hij was half Dutch, zijn moeder een Rotterdamse die aan het eind van de oorlog zo onder de indruk was, bijna doodgaand van de honger, van de droppings van voedsel, dat zij zich voorgenomen had naar Engeland te gaan, verpleegster te worden en daarmee haar dankbaarheid te bewijzen. Ze trouwde een piloot, Mark werd geboren en werd ook piloot, toen is er wat gebeurd(?) en hij, Mark, woont nu hier in een caravan heeft niets, alleen die caravan die hij van de landeigenaar gratis mag bewonen als hij de camping zaken doet, hij vist op zee zijn eigen voedsel bij elkaar verbouwt zijn groenten, dat kan het hele jaar door want echt koud wordt het er nooit. Hij stond dit met zoveel enthousiasme te vertellen dat ik, beetje verleidelijk dat soort levenswijzen, al plannen stond te maken dat ook te doen. Als je ziet hoe mooi het hier is dan begrijp je dat. Ik moest 7,50 betalen en als ik wat nodig had, opladen of zo, er was geen stroom, dan moest ik maar langs komen. Hij verdween. Ik maak het kampement af en bedacht dat het handig was, als ik mijn accu bij hem afgaf, dan kon die opgeladen worden. Ik loop naar zijn caravans hoger en verscholen tussen stenen wallen en hoog gras, ik doe een hek open en ik zie me een rotzooi, de caravan verkeerde in dieptrieste vervallen staat, overal lag mest, kapotte gordijntjes, vies. Ik verbaasde mij, want Mark zag er verder keurig uit. Boeiend hoor al die mensen die ik hier ontmoet. Toch was ik ineens weer heel content met mijn flatje. Mark was niet thuis. Ik weer naar het dorp.

Eerst wat geshopt bij de Spar. Die zie je hier overal. Daarna een pub/restaurant gezocht en gevonden. Ik mocht eten aan de bar, want dan kon ik mijn spullen elektrisch opladen. Soep van de dag en Irish stew, dat was goed te eten. Toen arriveerde mijn enige kampeergenoot, een Zuid Duitser Klaud genaamd, hij zette zich naast mij en we gingen aan het bier. Een Duitser die Engels praat ook leuk hoor, maar op een geven moment zei ik dat hij wel Duits kon praten, dat versta ik wel, is ook beter voor mij gezien mijn zoon Elgar die nu in Zwitserland woont.

Inmiddels nam vlak naast mij op het podium een drietal jonge jongens plaats, drie broers die de tent muzikaal zouden opluisteren. Zij begonnen te spelen, echt Ierse traditionele songs met veel verschillende instrumenten.

Ik vond heel leuk, die jongens gingen er helemaal voor.

Op een gegeven moment stoot Klaud mij aan: Kuk mal links, sagte er. Stond er vlak naast mij een enorme camera met een man erachter en een vrouw die een grote microfoon en verlichting bediende. Een van de broers kondigde aan dat er opnames zouden zijn van de Ierse televisie en dat ze alle nummers twee keer zouden spelen. En ik zit precies in beeld, op de hoek van de bar. Ha ha. Over twee weken wordt het uitgezonden, ga proberen te achterhalen of ik dat kan zien. Na nog een bier en nog een en nog een, raak de tel kwijt, werd het tijd om naar huis, de tent , te fietsen. Door het pikkedonker met allebei defecte verlichting, kwam ik toen pas achter, toch de weg terug gevonden.

Einde van een zeer enerverende topdag.  

Ik voeg later thuis meer foto’s en video toe. Ik heb echt hele mooie stukjes. Maar Je wilt niet weten hoe moeizaam dat gaat zo nu en dan. WordPress is bepaald niet bugvrij.  Grrrrrr …..!!



Plandag. Maandag 20 juli 2015. 
22 juli 2015, 20:02
Filed under: 2015 Ierland

Wakker wordend bedacht ik mij dat het tijd werd om verder te gaan. Ik had Galway wel gezien en wil
nog veel andere stukken Ierland zien en ik ben al in de derde week van mijn vakantie. Weer naar Galway naar de toeristeninfo. Ik ga naar de eilanden, Aran eilanden, er zijn er drie van, de eerste en grootste is Inishmore, daar begin ik. Wederom uitgebreide service en ik weet dat ik dinsdag vroeg op moet om eerst naar de havenplaats Ros an Mihl te fietsen, dat is 40 km verder westwaarts. Het is alweer minder weer. Na wat rond slenteren ben ik terug gegaan en heb lui gelezen en routes bekeken. Gusy was weg. Geen tent geen fietsje.



SkyWhale. Zondag 19 juli 2015. 
22 juli 2015, 18:41
Filed under: 2015 Ierland

Naar het centrum gegaan waar het festival weer bruiste van straattheater muziek tot allerlei andere vormen van art exposities.  Lekker weer maakte het extra bijzonder.

Diverse korte filmpjes gemaakt, die zal ik later toevoegen. (op mijn FaceBook staan ze eerder)

   
    
Green Wheels?

 Lood om oud ijzer. 

Oke , de ontknoping van de quiz, wat was nu dat vreemde vliegende voorwerp?

Op kilometers afstand van het centrum zichtbaar hing er een gigantische wezen in de lucht.

  

Geïnspireerd door evolutie paden heeft  Patricia Piccinini bedacht hoe het zou zijn als walvissen die lang geleden als landdieren weer de zee zijn ingeëvolueerd, de lucht als nieuwe habitat hadden gekozen.

Hiervoor heeft ze de SkyWhale laten evolueren, het grootste wezen ooit en ze heeft die ook in het echt gebouwd als een gigantische luchtballon. Het was echt spectaculair ik heb er vlak bij gestaan. Het gevaarte ging de hele dag met passagier een paar 100 meter de lucht in en weer terug, ze ( toch vrouwelijke, denk ik …) whale was met grote touwen aan de grond geketend stel je voor dat ze er vandoor zou gaan.

Het werd avond en het monster koelde af en moest uit de lucht gehaald worden.

Wat er toen gebeurde was zo leuk en bijzonder dat ik het helemaal opgenomen heb.

Kijk op mijn Facebook pagina, daar lukt het uploaden van video veel beter.

Na dit spectaculaire evenement ben ik op goed geluk een pub ingelopen en vond direct aansluiting bij een stel, hele leuke spontane gesprekken gehad en later live muziek. Een heerlijke sfeer. Jammer dat ik met de laatste bus terug moest want ik had er veel langer willen blijven. Op de camping trof ik Gusy in mindere florissante toestand aan haar spullen waren nat en ze was ziek, verkeerde vis gegeten dacht ze. Ik heb haar Imodium gegeven, ik heb dat elke vakantie bij mij maar nog nooit hoeven gebruiken, gelukkig. Maar ze ging eerst de bijsluiter aandachtig lezen, we kwamen in gesprek over medicijnen en ze noemde in een adem een hele reeks antidepressiva op, waaronder hele foute, ik denk dat ze een medische achtergrond en opleiding heeft. Ze is die nacht in de houten keet gebleven.



Weer regen weer. Zaterdag 18 juli 2015. 
20 juli 2015, 12:11
Filed under: 2015 Ierland

Tja Ierland, je moet een beetje mazzel hebben met het klimaat.  Zeeklimaat heeft hier veel meer betekenis dan in Nederland.  Je begrijpt het  al, het water daalde gestaag neder en wel den ganzen dag.  De camping waar ik nu sta is klein met een aparte hoek voor tentjes.  Er zijn maar een drietal tenten, voorzieningen zijn niet  al te jofel. Vlak bij staat een houten keetje waar je kan zitten, schuilen en de WiFi gebruiken die hier wel uitstekend is.  Daar maak ik dankbaar  gebruik  van. 

  
Deze zaterdag ben ik alleen maar bezig geweest mijzelf en mijn spullen droog te houden, je moet echt bij alles wat je doet bedenken of het handiger kan en er nergens water in komt. In een natte of klamme tent is het erg slecht toeven. 

Dus er valt niet zo  heel veel te vertellen behalve dan over Gusy, een Ierse vrouw, iets jonger dan ik, die ook in die houten keet was,  we raakten aan de praat,  ik vond haar leuk, grote bos  zwart hier en daar beetje grijzend haar, twee pientere donkere ogen, slank postuur en heel makkelijk aan het lachen te krijgen.  De hele dag door kwam ik haar  tegen. Ik zag haar tent, dat was echt een heel klein tentje met drie lijntjes en haringen die dit predikaat niet verdienden maar eerder lolliestokjes,  want ze waren te rond, te kort,  verbogen en kortom ondeugdelijk.  In de middag zag ik dat haar tentje door de wind steeds op een andere plek stond. Ik kwam in de hut en zij was daar, “Gusy, your tent is drifting” zei ik ze lachte het weg, maar ging de tent op een andere plek zetten. Ze boodt mij een soort Sushi aan, ik twijfelde eerst maar vond het zo aardig dat ik het aannam. Het was lekker. Ondertussen keuvelden we over van alles werd het wat persoonlijker en overal had ze direct een lang goed verhaal op wat hout sneed om het zo maar te zeggen. Zonder meer zeer ontwikkelt en pienter, maar langzamerhand kreeg ik steeds meer tussendoor te horen, zo had ze geen huis, geen werk, al jaren niet, ze was al haar ID papieren pas (?) kwijt geraakt. Maar ze bleef lachen, al zat er duidelijk verdriet onder.  Zij raakte mij.  Hoe zij dan hier verbleef op een kinderfietsje en met dat tentje is mij onduidelijk gebleven, je kan niet overal naar vragen.   

Franse familie op de fiets, met de lange magere man leuke gesprekken gehad, zij gaan een jaar over de wereld fietsen met twee kinderen van 9 en 11. Zij maken hun droom waar. 

In de middag met de bus naar Sligo gegaan. Regenjas aan en gewoon gaan. Die Ieren zijn deze regen zo gewend die laten zich daar niet door thuis houden, in de stad was dan ook van alles aan de gang.  Maar ik had er niet zo veel aardigheid in en ben vrij snel weer terug gegaan en deze dag was klaar.  Morgen meer geluk? 

Ik geef vast een voor proefje van wat ik morgen  ga zien!!  Zie de foto en gebruik je fantasie die een gok wie het eerst get goede antwoord geeft heb ik een  kleine verrassing  voor.